ΔΕΣΤΕ 2015: Ο Άγγελος Πλέσσας απέσπασε το φετινό βραβείο του Ιδρύματος

Ο εικαστικός Άγγελος Πλέσσας είναι ο νικητής του φετινού βραβείου ΔΕΣΤΕ, το οποίο ανακοινώθηκε το βράδυ της Δευτέρας 7 Σεπτεμβρίου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, όπου φιλοξενείται η έκθεση των υποψηφίων για το πολυπόθητο βραβείο.

«Είναι μεγάλη τιμή που λαμβάνω αυτό το βραβείο», ανέφερε ο νικητής, ευχαριστώντας τους υπόλοιπους υποψηφίους. Η δουλειά του Άγγελου Πλέσσα περιστρέφεται γύρω από τα ζητήματα ελευθερίας του διαδικτύου αλλά και της ανθρώπινης συμπεριφοράς ή προσωπικότητας που μεταλλάσσεται από τα κοινωνικά δίκτυα. Τα τρία τελευταία χρόνια έχει εστιάσει πολύ στην «Αιώνια Ιντερνετική Αδελφότητα», ένα ετήσιο πρότζεκτ που οργανώνει ανεξάρτητα και το οποίο χρηματοδοτείται εξ’ ολοκλήρου διαδικτυακά.

Με τη δουλειά του, ο Πλέσσας προσπαθεί να μιλήσει για την τρέχουσα εποχή του διαδικτύου. Το επίκεντρό της είναι να δικτυώσει το online με το offline με τρόπους που θα μας κάνουν να κατανοήσουμε πτυχές και των δύο αυτών καταστάσεων και να δημιουργήσουμε νέους τρόπους που σχετιζόμαστε και με τις δύο.

Οι καλλιτέχνες που είχαν  επιλεγεί - μαζί με τον Άγγελο Πλέσσα - ως υποψήφιοι για το  φετινό Βραβείο ΔΕΣΤΕ ήταν οι Ναταλί Γιαξή, Πέτρος Μώρης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σωκράτης Σωκράτους, Μαρία Χασάπη. 

Το Βραβείο ΔΕΣΤΕ - που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 10.000 ευρώ - θεσμοθετήθηκε το 1999 και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν Έλληνα ή Κύπριο καλλιτέχνη, που ζει στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Στόχος του Βραβείου είναι η ανάδειξη μιας ανερχόμενης γενιάς καλλιτεχνών, ως κύριος άξονας  της πολιτικής του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ για τη στήριξη και την προώθηση της σύγχρονης τέχνης.

 Η συνεργασία αυτή μεταξύ του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος του Μουσείου «Βήμα στους Νέους», που στόχο έχει να ανοίξει διάλογο με τους νέους, να ενημερώνει το κοινό για τη σύγχρονη δημιουργία και να ενισχύει ένα δυναμικό περιβάλλον ανταλλαγής ιδεών.  Άλλες ενέργειες που έχει πραγματοποιήσει το Μουσείο στο πλαίσιο του προγράμματος είναι τα Cycladic Late Nights- όπως το Cycladic Late Night που έγινε το 2013 στους χώρους του Μεταξουργείου στο πλαίσιο του ReMap4- και τα Street Parties που γνωρίζουν τεράστια ανταπόκριση από το νεανικό κοινό.
gkoul@naftemporiki.gr

Έλληνας φωτογράφος, ο μεγάλος νικητής παγκόσμιου διαγωνισμού

Ο Νίκος Φωκάς κέρδισε την πρώτη θέση σε παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας πουλιών

 Ο Νίκος Φωκάς είναι ο μεγάλος νικητής του «Handbook of the Birds of the World» (HBW)-«World Bird Photo Contest», του παγκόσμιου διαγωνισμού φωτογραφίας πουλιών, που διοργάνωσαν για δεύτερη χρονιά οι εκδόσεις «Lynx Edicions».

Πέρασε αμέτρητες ώρες περιμένοντας, επί δύο χρόνια, και έκανε πάνω από 3.000 κλικ με τη φωτογραφική του κάμερα για να πετύχει ένα μικρό πουλάκι να πετάει πάνω από το νερό, ψάχνοντας για τροφή.  Η τεχνική του, όπως και η υπομονή του, βραβεύτηκαν σε έναν παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας, όπου παρά τον σκληρό ανταγωνισμό από τους χιλιάδες συμμετέχοντες, κατόρθωσε να κατακτήσει την πρώτη θέση.

Η φωτογραφία, που χάρισε τη νίκη στον Έλληνα φωτογράφο, απεικονίζει ένα στακτοπετροχελίδονο (αλλιώς ωχροσταχτάρα ή Apus pallidus ή Pallid Swift), ένα αποδημητικό είδος, το οποίο περνά σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του πετώντας. Αυτό, άλλωστε, υπονοεί και η επιστημονική ονομασία του, που προέρχεται από την αρχαία ελληνική άπους, Apous, που σημαίνει «χωρίς πόδια».

 «Στη μελέτη μου για το συγκεκριμένο πουλί, παρατήρησα ότι πλησιάζουν πολύ κοντά στο νερό για να φάνε μικρά έντομα. Βρήκα, λοιπόν, ένα σημείο στα Σπάτα και ακολουθώντας μια ειδική τεχνική προεστίασης, έστησα καραούλι. Η βραβευμένη φωτογραφία προήλθε μετά από 3.000 αποτυχημένα κλικ, σε διάρκεια 2 χρόνων» ανέφερε ο Νίκος Φωκάς, ο οποίος εργάζεται ως περιβαλλοντολόγος στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».

«Μια καλή φωτογραφία με πουλιά δεν είναι θέμα τύχης, όπως πιστεύουν μερικοί, αλλά απαιτεί αμέτρητες ώρες δουλειάς και μελέτης για το είδος» πρόσθεσε ο 35άχρονος φωτογράφος,  ο οποίος δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει τις εξορμήσεις στην Αττική αλλά και σε υγροβιότοπους της Ελλάδας για να απαθανατίσει τα αγαπημένα του πουλιά,  που αποτελούν ένα εξαιρετικά δύσκολο είδος φωτογράφισης.
Πηγή:naftemporiki.gr

Πανοραμικές εναέριες φωτογραφίες που κόβουν την ανάσα

Νέες διακρίσεις για τον φωτογράφο Μανώλη Κουπέ - Καλομοίρη

 Φωτογραφίες τραβηγμένες από ψηλά που είναι σαν να ακροβατούν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, θυμίζοντας πίνακες αφηρημένης τέχνης.


Ο ελληνογάλλος φωτογράφος τοπίων Μανώλης Κουπέ - Καλομοίρης, ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους διεθνώς φωτογράφους της γενιάς του για το μοναδικό τρόπο που συλλαμβάνει με το φακό του εικόνες  από  άγρια και ανεξερεύνητα τοπία, διακρίθηκε πρόσφατα σε  δύο μεγάλους διεθνείς διαγωνισμούς για μια σειρά από πανοραμικές εναέριες φωτογραφίες της Ισλανδίας, που κόβουν την ανάσα.
Πρόκειται για φωτογραφίες τραβηγμένες από ψηλά που είναι σαν να ακροβατούν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, θυμίζοντας πίνακες αφηρημένης τέχνης.

Πρωτιές και μετάλλια

Συγκεκριμένα, o Μανώλης Κουπέ - Καλομοίρης απέσπασε ένα  χρυσό και ένα αργυρό μετάλλιο αριστείας στο πλαίσιο του διαγωνισμού πανοραμικής φωτογραφίας  της Epson και διακρίθηκε  παίρνοντας το 1ο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό φωτογραφίας IPA  2013 (International  Photography Awards), στην κατηγορία επαγγελματικής εναέριας φωτογραφίας (Φύση). Στον IPA είχε βραβευθεί πάλι το 2011 κατακτώντας την 1η θέση στην επαγγελματική κατηγορία Φύση/ Εποχές καθώς και άλλες δύο διακρίσεις.

Περιοχές της Ισλανδίας, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά

Οι φετινές βραβευθείσες εικόνες αποτελούν τμήμα μιας μεγάλης συλλογής εναέριων φωτογραφιών που απεικονίζουν το νότιο και κεντρικό τμήμα της Ισλανδίας. Ο Μανώλης Κουπέ - Καλομοίρης επισκέφτηκε την Ισλανδία δύο φορές, στις αρχές Οκτωβρίου 2012 και τον Ιούνιο του 2013 επιλέγοντας περιοχές με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως μορφολογία και χρωματική σύνθεση. Ο θεατής βιώνει, μέσα από αυτή τη φωτογράφηση όπου η εικόνα χάνεται σε αφηρημένα σχήματα, μια ευρηματική και έντονα εικαστική οπτική εμπειρία της Ισλανδίας.

Επιβαίνοντας σε ένα μικρό, τετραθέσιο αεροπλάνο Cessna

Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, η αφηρημένη ερμηνεία του ισλανδικού τοπίου αποτελεί μείγμα «επιθυμίας, οράματος και αυθόρμητης αντίδρασης» με αφορμή το ίδιο το σκηνικό.  Επιβαίνοντας σε ένα μικρό, τετραθέσιο αεροπλάνο Cessna, οι συνθήκες λήψης ήταν πολύ ιδιαίτερες με αποτέλεσμα οι αποφάσεις για την σύνθεση και την τεχνική να πρέπει να λαμβάνονται σε ελάχιστο χρόνο. «Όλα κινούνταν κάτω από το αεροπλάνο με μεγάλη ταχύτητα, με τις παραστάσεις να εναλλάσσονται συνεχώς σε γρήγορους ρυθμούς. Κάτω από αυτές τις ειδικές συνθήκες, αφέθηκα σε μια πιο ενστικτώδη προσέγγιση σύνθεσης τοπίου, εγκαταλείποντας το δίχτυ ασφαλείας των αυστηρών κανόνων και της γνώσης της επίγειας φωτογράφισης. Ηθελημένα ενέδωσα στην  έντονη έλξη που ασκούσε πάνω μου το απρόβλεπτο τοπίο που εμφανίζονταν εκατοντάδες μέτρα κάτω από τα πόδια μου» αναφέρει ο Μανώλης Κουπέ - Καλομοίρης.

 Δισέγγονός του εθνικού συνθέτη της Ελλάδας, Μανώλη Καλομοίρη
Ο πολυβραβευμένος εξερευνητής - φωτογράφος  τοπίου, καλλιτεχνικός τυπογράφος και δάσκαλος φωτογραφίας, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1974 και μετακόμισε στην Αθήνα σε μικρή ηλικία.  Είναι δισέγγονός του εθνικού συνθέτη της Ελλάδας, Μανώλη Καλομοίρη (1883-1962). Έχει ζήσει και εργαστεί στις ΗΠΑ και τη Γαλλία, ενώ σήμερα διαμένει στην Αθήνα. Ο Μανώλης Καλομοίρης εμπνέεται κυρίως από τα απομακρυσμένα και κρύα τοπία της Βόρειας Ευρώπης και Αμερικής.
Πηγή:http://www.naftemporiki.gr

Το διεθνές βραβείο Pictet στο Μουσείο Φωτογραφίας

Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης παρουσιάζει έκθεση φωτογραφίας με τα έργα από τις φωτογραφικές αποστολές των Munem Wasif, Ed Kashi, Chris Jordan, Simon Norfolk, που διοργανώθηκαν στο πλαίσιο του διεθνούς βραβείου Prix Pictet, συνεχίζοντας τη συνεργασία του με την ελβετική τράπεζα Pictet και την Candlestar (Λονδίνο).
 Παράλληλα, παρουσιάζονται σε βιντεοπροβολή τα έργα των 12 φωτογράφων (Robert Adams, Daniel Beltrá, Mohamed Bourouissa, Philippe Chancel, Edmund Clark, Carl De Keyzer, Luc Delahaye, Rena Effendi, Jacqueline Hassink, An-My Lê, Joel Sternfeld, Guy Tillim) που επιλέχθηκαν στην τελική φάση του τέταρτου βραβείου Pictet με θέμα «Power / Δύναμη».

Το Βραβείο Pictet (Prix Pictet, www.prixpictet.com) αποτελεί ένα παγκόσμιο βραβείο για τη φωτογραφία και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Σκοπός του βραβείου είναι να επιστήσει την προσοχή του κοινού παγκοσμίως στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις της νέας χιλιετίας, χρησιμοποιώντας τη δύναμη της φωτογραφίας.

Ο πρώτος κύκλος του βραβείου είχε ως θέμα του το «Νερό (Water)», ο δεύτερος τη «Γη (Earth)», ο τρίτος την «Ανάπτυξη (Growth)» και ο τέταρτος τη «Δύναμη (Power)».
Το βραβείο αποτελείται από δύο μέρη: ένα χρηματικό έπαθλο (100.000 ελβετικά φράγκα) που απονέμεται σε εκείνον φωτογράφο ο οποίος, σύμφωνα με τη γνώμη μιας ανεξάρτητης επιτροπής, παρήγαγε μια σειρά έργων που ανταποκρίνεται πιο πειστικά στο εκάστοτε θέμα του βραβείου, και τη φωτογραφική αποστολή (commission), η οποία αποτελεί μια μορφή πρόσκλησης από τους μετόχους της Τράπεζας Pictet & Cie σε έναν από τους φωτογράφους της τελικής φάσης του κάθε βραβείου να ταξιδέψει και να φωτογραφίσει μια συγκεκριμένη περιοχή, όπου η Τράπεζα υποστηρίζει ένα σχέδιο βιωσιμότητας.

Το Βραβείο Pictet στο ΜΦΘ

Στην έκθεση αυτή παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι εργασίες των Munem Wasif, Ed Kashi, Chris Jordan και Simon Norfolk, στους οποίους ανατέθηκε να φωτογραφίσουν στο Μπαγκλαντές, τη Μαδαγασκάρη, την Κένυα και το Αφγανιστάν αντίστοιχα στους τέσσερις κύκλους του Βραβείου.

Σημειώνεται ότι η εργασία του πολυβραβευμένου δημιουργού Simon Norfolk, που παρουσιάζεται σε προβολή, παρουσιάστηκε επίσης σε προβολή στο φεστιβάλ φωτογραφίας “Les Rencontres d'Arles” στη Γαλλία τον Ιούλιο του 2013 και προγραμματίζεται να εκτεθεί στο Somerset House στο Λονδίνο τον Οκτώβριο του 2013.

Η έκθεση του ΜΦΘ περιλαμβάνει επίσης και βιντεοπροβολή με τα έργα των φωτογράφων (Robert Adams, Daniel Beltrá, Mohamed Bourouissa, Philippe Chancel, Edmund Clark, Carl De Keyzer, Luc Delahaye, Rena Effendi, Jacqueline Hassink, An-My Lê, Joel Sternfeld, Guy Tillim) που επιλέχθηκαν στην τελική φάση του τέταρτου βραβείου Pictet με θέμα τη «Δύναμη».

Η έκθεση αυτή δεν αποτελεί την πρώτη συνεργασία του ΜΦΘ με το διεθνές Βραβείο Pictet. Το ΜΦΘ, στο πλαίσιο του εκθεσιακού του κύκλου «Τα τέσσερα στοιχεία της Φύσης και ο άνθρωπος», παρουσίασε τις εκθέσεις «Νερό-Ρεύματα» (2008-2009) και «Γη-Ίχνη» (2009-2010), το ένα μέρος των οποίων περιελάμβανε τα έργα των φωτογράφων που επιλέχθηκαν στην τελική φάση του Βραβείου Pictet και το άλλο – παραγωγή του Μουσείου – έργα Ελλήνων και ξένων δημιουργών. Παράλληλα, το 2011 παρουσίασε την έκθεση «Ανάπτυξη», η οποία δεν εντάχθηκε στο συγκεκριμένο κύκλο του Μουσείου και περιελάμβανε μόνο τα έργα του Βραβείου Pictet.
Munem Wasif – Αλμυρά Δάκρυα: Ζωές ξεχασμένες στη Σαθκίρα του Μπανγκλαντές
Φωτογραφική αποστολή: Νερό
Οι εικόνες του Munem Wasif (www.munemwasif.com) είναι από την περιοχή της Σαθκίρα του νοτιοδυτικού Μπανγκλαντές.

 Eκεί κάθε χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες που σχετίζονται με το νερό, οι οποίες θα μπορούσαν εύκολα να αποφευχθούν. Ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής και της ανεξέλεγκτης καλλιέργειας γαρίδας, η περιοχή μαστίζεται συχνά από φυσικές καταστροφές, υφίσταται ακανόνιστες, ζημιογόνες βροχοπτώσεις, και μία σταθερή αύξηση στην αλμυρότητα των υδάτινων πόρων της. Οι καθιερωμένες δομές εργασίες και οι κοινωνικοί ιστοί που βασίζονταν άλλοτε σε αυτές, έχουν καταστρατηγηθεί. Η αγροτική εργασία έχει υποβαθμιστεί σε εποχιακή ενασχόληση και πολλοί είναι εκείνοι που επιχειρούν να διανύσουν τεράστιες αποστάσεις προς εύρεση πόσιμου νερού, ψαριών και οικοδομικών υλικών – «ανέσεις» που μπορούσαν να βρουν πολύ ευκολότερα στο παρελθόν. Αναγκασμένοι σε ένα τέτοιο τρόπο ζωής εκτίθενται σε μία τρομακτική σειρά, ασυνήθιστων ίσως, κινδύνων, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων από σκυλόψαρα, βασιλικές κόμπρες αλλά ακόμη και από την υπό εξαφάνιση τίγρη της Βεγγάλης.
Το φωτογραφικό αποτέλεσμα αποτελεί ένα σπαρακτικό, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητο κάλεσμα για δράση.

Ed Kashi - Μαδαγασκάρη: Μια χώρα εκτός ισορροπίας
Φωτογραφική αποστολή: Γη
Η Μαγαδασκάρη ανήκει, σύμφωνα με επιστήμονες, στις τρεις σημαντικότερες, όσον αφορά τη βιοποικιλότητά της, περιοχές του πλανήτη. Ταυτόχρονα, βρίσκεται και στη λίστα με τις πιο φτωχές και περιβαλλοντικά προβληματικές χώρες στον κόσμο. Μέσα από τις εικόνες του Ed Kashi (www.edkashi.com) μπορεί κανείς να δει την απειλούμενη ομορφιά του νησιού αυτού. «Η αποστολή αυτή για το Βραβείο Pictet βρίσκεται σε ευθεία σχέση με την κραυγή που ακούγεται παγκοσμίως ζητώντας να σταματήσουμε και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, όπως ορίζονται από τους αξιοπρεπείς και γεμάτους ζωντάνια κατοίκους της νοτιοανατολικής Μαγαδασκάρης», λέει o Kashi.
Chris Jordan – Ushirikiano: Χτίζοντας ένα Βιώσιμο Μέλλον στη Βόρεια Κένυα
Φωτογραφική αποστολή: Ανάπτυξη
Ο Chris Jordan (www.chrisjordan.com) ονομάζει τη σειρά φωτογραφιών του στην Κένυα, Ushirikiano.

 Η λέξη σημαίνει «συνεργασία» στα σουαχίλι. Το έργο του επικεντρώνεται στην επισφαλή ύπαρξη και διαβίωση των κοινοτήτων της βόρειας Κένυας, η οποία μαστίζεται από καταστροφική ξηρασία. Ο ίδιος εξηγεί: «Η ανάθεση του Prix Pictet ήταν ένα σαφάρι χιλίων μιλίων σε μορφή φωτο-ντοκιμαντέρ και σε μέρη της Κένυας όπου σπάνια βλέπουν οι τουρίστες. Εκεί συνάντησα μη-κυβερνητικούς οργανισμούς να δουλεύουν με τις τοπικές φυλές, για να δημιουργήσουν έναν βιώσιμο τρόπο ζωής, βασισμένο στη μέριμνα και την διάσωση του περιβάλλοντος, την προστασία της άγριας ζωής και την ειρήνη. Παρά τις τεράστιες αντιξοότητες – μεταξύ των οποίων η φτώχεια, η ξηρασία, το παράνομο κυνήγι άγριων ζώων – καθώς και την εισβολή αμφίβολης ποιότητας θρησκευτικής, εμπορικής και εκπαιδευτκής κουλτούρας, αυτή η ήσυχη, μικρής εμβέλειας επανάσταση, της οποίας ηγούνται οι γέροντες των φυλών, φέρνει σταδιακά ειρήνη και σταθερότητα σε μία μεγάλη περιοχή της Κένυας.
Αποτελεί ίσως ειρωνεία το ότι οι πιθανότητες επιτυχίας τους μακροπρόθεσμα, εξαρτάται κυρίως από εμάς, τον υποτιθέμενο ανεπτυγμένο κόσμο και το κατά πόσο μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε, λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτό το κομμάτι της Κένυας ρημάζεται ολοένα και περισσότερο από τις συνέπειες της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής.»

Simon Norfolk – Η εποχή της καταστροφής
Φωτογραφική αποστολή: Δύναμη
Οι φωτογραφίες του Simon Norfolk (www.simonnorfolk.com) είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς ταξιδιών στο Αφγανιστάν, στην περιοχή Bamyan, τα οποία υποστηρίχθηκαν από την ανθρωπιστική οργάνωση “Medair” που έχει την έδρα της στην Ελβετία και αποτελεί εταίρο του Prix Pictet για τον τέταρτο κύκλο του βραβείου.

Η “Medair” δραστηριοποιείται στο Αφγανιστάν από το 1996, βοηθώντας τις τοπικές κοινότητες να μάθουν τεχνικές επιβίωσης απέναντι σε φυσικές καταστροφές. Επίσης, διδάσκει και εφαρμόζει στρατηγικές Μείωσης Ρίσκου Καταστροφής, όπως είναι η δημιουργία υποδομών πρόληψης πλημμύρας, έτσι ώστε οι κοινότητες να έχουν τη δύναμη να προστατευθούν από μελλοντικές απειλές.


Info:
13/08-30/09/13
Prix Pictet Commissions
Φωτογραφικές αποστολές Munem Wasif – Water 2009
Ed Kashi – Earth 2010
Chris Jordan – Growth 2011
Simon Norfolk – Power 2013
Prix Pictet Power / Δύναμη (βιντεοπροβολή)
Robert Adams, Daniel Beltrá, Mohamed Bourouissa, Philippe Chancel, Edmund Clark, Carl De Keyzer, Luc Delahaye, Rena Effendi, Jacqueline Hassink, An-My Lê, Joel Sternfeld, Guy Tillim.
 Πηγή:http://www.e-go.gr

Τα έργα τους παρουσιάζουν οι υποψήφιοι για το βραβείο ΔΕΣΤΕ

Έργο του Αλέξανδρου Τζάννη.

Ζωγραφική, βίντεο, γλυπτική, κατασκευές, πειραματισμός με τα υλικά και τις φόρμες, έργα που εκφράζουν συλλογικές εμπειρίες, κλείνουν το μάτι στην Ιστορία και τις τέχνες στις ενδιαφέρουσες υποψηφιότητες για το φετινό βραβείο του Ιδρύματος «ΔΕΣΤΕ», του γνωστού επιχειρηματία και συλλέκτη, Δάκη Ιωάννου.

Οι έξι καλλιτέχνες  που έχουν επιλεγεί ως υποψήφιοι για το φετινό βραβείο, παρουσιάζουν τη δουλειά τους - έως τις 30 Σεπτεμβρίου - στους χώρους του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης [Νεοφύτου Δούκα 4, Αθήνα].

Το βραβείο «ΔΕΣΤΕ» θεσμοθετήθηκε το 1999 ως αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής του Ιδρύματος για την στήριξη και προώθηση της σύγχρονης ελληνικής τέχνης και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν έλληνα καλλιτέχνη που ζει είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.
Η επιλογή του νικητή θα γίνει από μία διεθνή, εξαμελή κριτική επιτροπή και το αποτέλεσμα θα ανακοινωθεί κατά τη διάρκεια τελετής απονομής που θα πραγματοποιηθεί στις 9 Σεπτεμβρίου. Ο νικητής θα λάβει το χρηματικό έπαθλο των 10.000 ευρώ.
Οι υποψήφιοι του βραβείου «ΔΕΣΤΕ 2013»

Μαρία Θεοδωράκη
                                                                                                                                

Έργο της Μαρίας Θεοδωράκη.

Αναφορές και συνδέσεις, τυπολογίες, έργα που μεταλλάσσονται και αλληλεπιδρούν, η διαδικασία ως περιεχόμενο και το υλικό αντικείμενο της τέχνης ως αφορμή και ως τεκμήριο δράσης, είναι χαρακτηριστικά της δουλειάς της.
  δημόσιος χώρος και το έργο άλλων καλλιτεχνών λειτουργούν ως ανοιχτά πεδία πάνω στα οποία η καλλιτέχνιδα αναπτύσσει δράσεις που αφορούν τον καθορισμό και τη διεκδίκηση της ατομικής ταυτότητας στο πλαίσιο της πόλης.

Ηλίας Παπαηλιάκης
                                                                                                                                      

Έργο του Ηλία Παπαηλιάκη.

Ο καλλιτέχνης επικεντρώνεται στην έννοια της εικόνας και τη σχέση της με το φυσικό αντικείμενο, ακολουθώντας μια ερευνητική διαδικασία της παραστατικής ζωγραφικής, σχεδιάζοντας αποσπάσματα μορφών ή μέρη συνόλων και δημιουργώντας μικρού ή μεσαίου μεγέθους πίνακες.

Οι εικόνες που συνθέτει ο Παπαηλιάκης δεν έχουν εικονογραφικά χαρακτηριστικά αλλά βασίζονται στην αφαίρεση και πλάθονται από το χρώμα. Όπως αναφέρει: «ζωγραφίζω με άσπρο, μαύρο, κίτρινο, κόκκινο και μπλε, την ανάγκη για μια ακόμη καινούργια πρόταση, την ελπίδα για μια ακόμη καινούργια γλώσσα».

 Michail Pirgelis
Ο εικαστικός ταξιδεύει με σκοπό να βρει αποσυρμένα αεροπλάνα και συλλέγει αυθεντικά κομμάτια, τα οποία επεξεργάζεται με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, διατηρώντας την αύρα τους. Η δουλειά του διερευνά την ευθραυστότητα της πτήσης, καθώς και την ανθρώπινη επιθυμία να αψηφήσει τη βαρύτητα, η οποία ενέχει συγχρόνως τον κίνδυνο της πλήρους αποτυχίας.

Έργο του Michail Pirgelis.

Το αρχέγονο όνειρο της πτήσης παρουσιάζεται μέσα από τα μινιμαλιστικά σχήματα, τα οποία σηματοδοτούν την αέναη τεχνολογική εξέλιξη. Επίσης, με τη μοντερνιστική γλώσσα που χρησιμοποιεί, ανακαλεί τα κίνητρα που προσφέρουν νέες δυνατότητες για την οπτική αντίληψη, τη σκέψη και τη δράση. Ο Pirgelis δημιουργεί μια «σύγχρονη αρχαιολογία», όπου τα κομμάτια αεροσκαφών είναι ένα συνονθύλευμα του παρελθόντος, όντας στο παρόν και εμφαίνοντας στο μέλλον.
Κώστας Σαχπάζης
                                                                                                                                              

Έργο του Κώστα Σαχπάζη.

Το έργο του είναι τρισδιάστατο και η πρακτική του βασίζεται στην επιτελεστικότητα του υλικού ως φυσική παρουσία και νοητό κατασκεύασμα μαζί. Χειρονομίες, φόρμες, ιδέες και υλικά αρχειοθετούνται, κατακερματίζονται, συμπυκνώνονται και εν τέλει χρησιμοποιούνται για να πλάσουν ένα αντικείμενο που χαρακτηρίζεται από τη μόνιμη τάση του να υπονομεύει την ίδια του τη φόρμα.

Μέσα από τη διαδικασία του assemblage, το γλυπτικό αντικείμενο προκύπτει ως προϊόν των σταθερών μετατοπίσεων που υφίσταται η αρχική ιδέα. Αφήγηση και μύθος αναδύονται πάντοτε δια της πλαγίας οδού.

Αλέξανδρος Τζάννης Βασική πρόθεση της δουλειάς του είναι να μιλήσει για τον χρόνο, μέσα σε μια προσπάθεια να θυμίσει πράγματα που ίσως τείνουν να ξεχαστούν.

Αυτό αποδίδεται μέσα από τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει –  μια αργή και χρονοβόρα διαδικασία – αλλά και μέσα από την επιλογή απλών υλικών παράγωγης που, σε συνδυασμό με τα φουτουριστικά στοιχεία της δουλειάς, τις γραμμικές χαράξεις, τις κοσμικές σαν πλάνητες φόρμες, αλλά και τις νέον λάμπες, δημιουργούν μια αντίστιξη που ενώνει διαφορετικά θέματα.
Μαριάννα Χριστοφίδου
                                                                                                                                

«Cinema Aurora» της Μαριάννας Χριστοφίδου.

Το έργο της ερευνά «καταγεγραμμένες πραγματικότητες» μέσω μετωνυμικών διαδικασιών. Οι εικόνες αντιμετωπίζονται ως οπτικά τεκμήρια ιστοριών και τόπων που φέρουν την εγγενή δυνατότητα μιας επαναδιαπραγμάτευσης και εκ νέου διαμόρφωσης.

Οι επουσιώδεις, συμπτωματικές αφηγήσεις, απαγκιστρωμένες πια από το αρχικό τους πλαίσιο, παρέχουν τον χώρο για ένα ταξίδι, μια εγκάρσια τομή δια μέσου πολλαπλών επιστημονικών τομέων και χωροχρόνων. Μετατόπιση, ετεροχρονισμός και μεταφορά σε διαφορετικά μέσα και τρόπους παραγωγής συνιστούν κεντρικά στοιχεία της καλλιτεχνικής της προσέγγισης. Τέτοιες διαδρομές παίρνουν τη μορφή αλληλουχιών εικόνων, λόγου και αντικειμένων που ξεδιπλώνονται σε εγκαταστάσεις στον χώρο.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr

Έλληνας ομογενής ζωγράφος διαπρέπει στην Αυστραλία

Σημαντική διάκριση απέσπασε ο πολυβραβευμένος 38άχρονος ομογενής ζωγράφος Μιχάλης Ζάβρος κερδίζοντας το πρώτο Αυστραλιανό βραβείο «Bulgari Art Award», το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 80.000 δολαρίων.

Τα χρήματα θα διατεθούν για να αγοράσει δημιουργίες του η πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας αλλά και για να μεταβεί ο ίδιος στην Ιταλία, όπου θα δημιουργήσει νέα έργα.

Πατέρας τριών παιδιών ο Μιχάλης Ζάβρος έχει δει θέματα που έχει δημιουργήσει να κοσμούν την εθνική πινακοθήκη της Αυστραλίας αλλά και τις κορυφαίες γκαλερί της χώρας.

Το 2010, ο ελληνικής καταγωγής ζωγράφος είχε λάβει το πρώτο βραβείο, στο πλαίσιο του διαγωνισμού πορτρέτων «Doug Moran National Portrait Prize», στην Αυστραλία. Το έργο του Μιχάλη Ζαβρού, με τίτλο «Η Φοίβη είναι νεκρή / Mc Queen», αναπαριστά με ρεαλιστικό τρόπο την πεντάχρονη κόρη του ζωγράφου, η οποία παριστάνει τη νεκρή, τυλιγμένη μ' ένα μαύρο μαντήλι, με νεκροκεφαλές του Αμερικανού σχεδιαστή Alexander McQueen. Σύμφωνα με τον ίδιο το ζωγράφο, το έργο εκφράζει το φόβο του για τα παιδιά του και ιδίως για το ενδεχόμενο να τους συμβεί κάτι κακό. Το συγκεκριμένο έργο επιλέχθηκε μεταξύ 35 πορτρέτων, που συμμετείχαν στην τελική επιλογή και το βραβείο συνοδεύεται από το χρηματικό ποσό των 150.000 δολαρίων.

Ο Μιχάλης Ζαβρός είναι από τους πλέον γνωστούς νέους ζωγράφους της Αυστραλίας και το έργο του εμπνέεται συχνά από την ελληνική μυθολογία και το σύγχρονο κόσμο της μόδας।

Πηγή:http://www.naftemporiki.gr

Στη Διοχάντη το βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Τεχνοκριτικών

«Στις δύσκολες στιγμές που ζούμε σας ευχαριστώ», είπε με σεμνότητα η καλλίτεχνις παραλαμβάνοντας το βραβείο.

Σε μια συναισθηματικά φορτισμένη τελετή, μέσα στο βαρύ κλίμα της επόμενης ημέρας από τη θλιβερή βραδιά της Αθήνας, η Ένωση Ελλήνων Τεχνοκριτικών απένειμε τα βραβεία της καλλιτεχνικής διετίας 2009-2010 στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Κουμπάρη, το βράδυ της Δευτέρας.

Το Α΄ βραβείο των Ελλήνων Τεχνοκριτικών -στην τρίτη εκδήλωση απονομής τους από το 1997- κέρδισε η γλύπτρια Διοχάντη, για την έκθεση- εγκατάσταση στον χώρο του ελαιουργείου της Ελευσίνας το 2010. «Στις δύσκολες στιγμές που ζούμε σας ευχαριστώ», είπε με σεμνότητα η καλλιτέχνις παραλαμβάνοντας το βραβείο.

«Να κυνηγάτε τα όνειρά σας και να μην παραιτείστε ποτέ», προέτρεψε σταθερά η Άσπα Στασινοπούλου, παραλαμβάνοντας το «βραβείο έργου ζωής» που της απένειμε, εκτός συναγωνισμού, η Ένωση.

Έπαινοι απονεμηθήκαν σε τρεις καλλιτέχνες για την εκθεσιακή-καλλιτεχνική τους δραστηριότητα κατά την περίοδο 2009-2010. συγκεκριμένα, στην Ευγενία Αποστόλου -για τις εκθέσεις της στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2009) και στο Μουσείο Αλεξ Μυλωνά (2010), την Μαίρη Ζυγούρη -για την καλλιτεχνική της δράση στο Palazzo dell' Sperimentazioni Fondazione Mora (Νάπολη 2009) και στο Studio Stefania Miscetti (Ρώμη 2010), και τον ’γγελο Σκούρτη για την ατομική του έκθεση στην γκαλερί Fizz (2009).

Τέλος η πρόεδρος της Ένωσης Τεχνοκτριτικών, Μαρία Μαραγκού, ευχαριστώντας τους παραβρισκόμενους, ανθρώπους της τέχνης, που συγκεντρώθηκαν στην τελετή, μέσα «στο κακοποιημένο κέντρο της πόλης» είπε: «Στην τέχνη θα ακουμπήσουμε παρά τις όποιες διαφορές και επιμέρους διαφωνίες μας, γιατί αυτή είναι που θα εκφράσει τα παρόντα και μελλοντικά μας, δυσάρεστα και ευχάριστα».

Τα βραβεία δεν συνοδεύονται από χρηματικό πόσο και απονέμονται ανά διετία, έπειτα από προτάσεις που καταθέτουν τα μέλη της AICA HELLAS। Η τελική επιλογή γίνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης.

Διοχάντη

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945। Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Accademia di Belle Arti στη Ρώμη και αρχιτεκτονική, ενδυματολογία, γραφικές τέχνες στη Ρώμη και στο Λονδίνο. Από το 1967 έως σήμερα έχει οργανώσει 14 ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Λευκωσία, Εδιμβούργο, Ελευσίνα, κ.ά. Έχει λάβει μέρος σε 119 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες. Έχει συνεργαστεί με Έλληνες και Ευρωπαίους ιστορικούς τέχνης-επιμελητές. Έχει λάβει πρώτο και δεύτερο διεθνές βραβείο σε Ιταλία, Γερμανία, Ιρλανδία και Νορβηγία, ενώ έργα της υπάρχουν σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα, Ιταλία, Πολωνία, Νέα Υόρκη, καθώς και στο Ολυμπιακό Πάρκο της Σεούλ. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Πηγή:http://www.naftemporiki.gr

Ένα σκωτσέζικο καλάθι σκουπιδιών κέρδισε το Τέρνερ

Μια ατμοσφαιρική εγκατάσταση, από δέντρα, φύλλα, ένα τραπέζι, αλλά κι ένα καλάθι για σκουπίδια, συγκίνησε περισσότερο αισθητικά τα μέλη της επιτροπής του βρετανικού Βραβείου Τέρνερ (Turner Price).

Έτσι η σημαντικότερη παγκοσμίως εικαστική διάκριση απονεμήθηκε στον δημιουhttp://www.blogger.com/img/blank.gifργό της, τον γλύπτη Μάρτιν Μπόις (Martin Boyce), μαζί με 25.000 στερλίνες.
Ο 44χρονος Σκωτσέζος καλλιτέχνης νίκησε τη γλύπτρια Κάρλα Μπλακ, με επίσης ατμοσφαιρικά έργο, τον ζωγράφο Τζορτζ Σο (που ήταν και φαβορί για το βραβείο) και τη δημιουργό βίντεο αρτ Χίλαρι Λόιντ. Η τελετή της απονομής του πολυπόθητου Βραβείου Τέρνερ έγινε προχθές το βράδυ έξω από το Λονδίνο, στην Baltic Art Gallery του Γκέιτσχεντ, και το όνομα του νικητή ακούστηκε από τα χείλη του διεθνούς φήμης φωτογράφου Μάριο Τεστίνο, ο οποίος παρουσίασε την τελετή.

Ο γλύπτης Μάρτιν Μπόις, από τη Γλασκόβη, δημιουργεί γλυπτά και εγκαταστάσεις, που παραπέμπουν στους μοντερνιστές των αρχών του 20ού αιώνα. Σήμα κατατεθέν του είναι κατασκευές, όπως δέντρα φτιαγμένα από νέον, μεταλλικοί φράχτες και κινητικά έργα κατά τα πρότυπα του Αλεξάντερ Κάλντερ.
Πηγή:http://www.e-go.gr/

Βραβείο ΔΕΣΤΕ σε μια φανταστική πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου

Η Αναστασία Δούκα κέρδισε το Βραβείο ΔΕΣΤΕ και 10.000 ευρώ, για την εντυπωσιακή εγκατάστασή της, με τίτλο "Lazy Syzan not".

Μια φανταστική θαλάσσια πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου, που συμβολίζει την υπερπροσπάθεια του ανθρώπου να βρει τον κρυμμένο μαύρο χρυσό και εξετάζει εν τέλει τα όρια του ανθρώπου για την επίτευξη του καθημερινού του στόχου। Η ανακοίνωση και η απονομή έγινε στις 18/9 το βράδυ στον χώρο της έκθεσης των έξι τελικών υποψηφίων, που λειτουργεί στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Μέσα σ΄ ένα πλήθος κόσμου, η Αναστασία Δούκα παρέλαβε το βραβείο από τον διευθυντή του γερμανικού Μουσείου Λούντβιχ Κολν, Κάσπερ Κένινγκ, μέλος της διεθνούς κριτικής επιτροπής, ο οποίος δήλωσε χαρούμενος που βρέθηκε στην Ελλάδα για την τέχνη της, παρά το άσχημο οικονομικό κλίμα. Αναφερόμενος στο έργο της Δούκα μίλησε για τα βιομηχανικά στοιχεία που χρησιμοποίησε η καλλιτέχνης και για τις αρχιτεκτονικές αναφορές της.

Η σχέση άλλωστε με την αίσθηση της αρχιτεκτονικής χαρακτηρίζει και τα έξι υποψήφια έργα। "Για μας είναι όλοι τους νικητές", ανέφερε στον χαιρετισμό του ο πρόεδρος του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ, Δάκης Ιωάννου.

Πηγή:http://www.e-go.gr

DESTE στο πνεύμα της εποχής

Προσωπικότητα διεθνούς ακτινοβολίας, σημαντικός συλλέκτης και κυρίαρχη φιγούρα της σύγχρονης ελληνικής Tέχνης, ο εμπνευστής των βραβείων ΔΕΣΤΕ, Δάκης Ιωάννου, μιλάει για το δημοφιλές εικαστικό βραβείο, το οποίο σε λίγες μέρες θα αποδοθεί στον επόμενο νέο καλλιτέχνη που ξεχώρισε।

Είναι ίσως η μεγαλύτερη εγχώρια διάκριση που μπορεί να λάβει ένας νέος Ελληνας καλλιτέχνης. Το βραβείο ΔΕΣΤΕ προσφέρει σε υποψήφιους και νικητή αναγνωρισιμότητα και διεθνές εικαστικό βήμα.

Ο Δάκης Ιωάννου, ιδρυτής του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ, πιστεύει ωστόσο ότι αυτοί είναι μόνο λίγοι από τους στόχους του βραβείου. "Στόχος μας εξαρχής ήταν να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο, μια πλατφόρμα για νέους Eλληνες καλλιτέχνες, έτσι ώστε να μπορέσουν να ενδυναμώσουν τον διεθνή χαρακτήρα της δουλειάς τους, να συνομιλήσουν με Eλληνες και ξένους συναδέλφους τους, επιμελητές και συλλέκτες, δηλαδή, να εξελιχθούν δυναμικά. Χρειάζεται, ωστόσο, μια απαραίτητη διευκρίνιση" σχολιάζει: "Το σκεπτικό μας δεν περιορίστηκε στη "βοήθεια" προς τον καλλιτέχνη, αλλά στη δημιουργία ενός υπόβαθρου. Η διοργάνωση ενός βραβείου για νέους καλλιτέχνες δεν πρέπει να συγχέεται με τη "βοήθεια", που συνήθως κρύβει μια αίσθηση μειονεξίας, αλλά με τη δημιουργία συνθηκών που στηρίζουν τους προβληματισμούς και το έργο τους προάγοντας το διάλογο. Για εμάς είναι σημαντική αυτή η διαφοροποίηση. Σε τούτη την κατεύθυνση κινήθηκε όλα αυτά τα χρόνια το βραβείο, με τις απαραίτητες διαφοροποιήσεις που συνδέονται με το "πνεύμα της εποχής" και τις συνθήκες κάθε διοργάνωσης".

Στα 12 χρόνια ύπαρξης του βραβείου ΔΕΣΤΕ έχει πάντα ως σταθερά του τη σύσταση μιας διεθνούς επιτροπής από διακεκριμένους ανθρώπους της τέχνης, Ελληνες και ξένους, οι οποίοι επιλέγουν και αξιολογούν το έργο των Ελλήνων καλλιτεχνών που συμμετέχουν. Οι γενικότερες αλλαγές και οι εξελίξεις στον χώρο της ελληνικής τέχνης επιπλέον είναι ένας ακόμα παράγοντας που επηρεάζει δυναμικά τις εκάστοτε επιλογές αλλά και τον χαρακτήρα του ίδιου του βραβείου. "Εγιναν σημαντικές διαφοροποιήσεις τα τελευταία χρόνια και άλλαξαν πολλά πράγματα στη δημιουργική συμβολή των Ελλήνων καλλιτεχνών", σχολιάζει ο κ. Ιωάννου. "Πρώτα απ' όλα υπάρχουν περισσότεροι καλοί καλλιτέχνες οι οποίοι έχουν σύγχρονους προβληματισμούς και ενδιαφέροντα έργα. Πρόκειται για γενιές καλλιτεχνών που δεν αισθάνονται -ούτε είναι- ασφυκτικά κλεισμένοι στο γεωγραφικό περιβάλλον και στα σύνορα της Ελλάδας. Ταξιδεύουν περισσότερο, συμμετέχουν σε εκθέσεις, παρακολουθούν τα νέα φαινόμενα, αντιλαμβάνονται τις αλλαγές που συντελούνται, συνεργάζονται με αίθουσες Τέχνης και καλλιτεχνικά ιδρύματα στο εξωτερικό. Ολα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα μια τέχνη περισσότερο ανοιχτή στον κόσμο και στην κοινωνία, με διευρυμένη συνείδηση και δυναμική".

Δάκης Ιωάννου

Αστρο διεθνές

Στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να μιλάμε πλέον για μια διεθνή εικαστική κοινότητα η οποία έχει καταργήσει προ πολλού τους φραγμούς των συνόρων, αλλά η μητρική χώρα παραμένει η αφετηρία κάθε καλλιτέχνη. Ρωτάμε τον κ. Ιωάννου σε ποιον βαθμό η εθνικότητα ενός εικαστικού παίζει ρόλο στην πορεία του. "Η εθνικότητα ενός καλλιτέχνη δεν έχει πλέον την ίδια σημασία που είχε τα προηγούμενα χρόνια", μας απαντάει. "Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η καταγωγή ενός καλλιτέχνη από μια μικρή σχετικά χώρα αντί για μειονέκτημα να αποδειχθεί πλεονέκτημα. Σήμερα, οι Ελληνες καλλιτέχνες είναι ισοδύναμοι και του ιδίου επιπέδου με τους ξένους συναδέλφους τους. Υπάρχουν πλέον αρκετοί καλοί καλλιτέχνες στην Ελλάδα".

διαβάστε επίσης:

Το ΔΕΣΤΕ στο Κυκλαδικής

Ενα βήμα πιο πέρα, συζητάμε για τη συλλεκτική αξία της σύγχρονης ελληνικής τέχνης διεθνώς. "Προτιμώ να μιλάω για Ελληνες καλλιτέχνες και όχι για "ελληνική τέχνη"", διευκρινίζει ο συλλέκτης. "Υπό αυτή την έννοια, πιστεύω ότι εκείνοι οι καλλιτέχνες που είναι πράγματι αξιοσύστατοι και αξιόλογοι θα παραμείνουν και στο μέλλον. Η συλλεκτική αξία δεν είναι στατική, αλλά δυναμική έννοια. Το σημαντικό δεν είναι η εθνικότητα, αλλά η αξία του καλλιτέχνη και του έργου". Εχοντας σφαιρική εικόνα και πολύπλευρη συμμετοχή στη διεθνή εικαστική σκηνή -συμμετέχει στα διοικητικά συμβούλια του Ιδρύματος Γκουγκενχάιμ, του Νέου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης και τα διεθνή συμβούλια των Tate Galleries- τον ρωτάμε ποια θα έπρεπε να είναι κατά τη γνώμη του η μέριμνα και το όραμα όσων ασχολούνται με την τέχνη στην Ελλάδα. "Δεν υπάρχουν υποχρεωτικά "κοινά οράματα" σε όσους ασχολούνται με την Τέχνη" πιστεύει. "Η Τέχνη είναι πλουραλιστική και όχι μονοδιάστατη. Το σημαντικό για εμένα είναι να συμμετέχουμε στη διεθνή συζήτηση, να είμαστε μέρος του παγκόσμιου χάρτη και του διαλόγου. Αυτό προέχει και πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο".

Επιστρέφοντας στη συζήτηση για τα φετινά βραβεία, ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 14 Σεπτεμβρίου, αναρωτιόμαστε κατά πόσο η απόκτηση ενός βραβείου ΔΕΣΤΕ βοηθά έναν νέο καλλιτέχνη και με ποιον τρόπο. "Η δημιουργία ενός πλαισίου και υποβάθρου που στοχεύσαμε από την αρχή για αυτά τα βραβεία πιστεύω ότι λειτούργησε. Στην πλειονότητά τους οι βραβευμένοι και οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες στη διαδικασία του Βραβείου ανέπτυξαν ?και συνεχίζουν να αναπτύσσουν- μια αξιόλογη δραστηριότητα. Ο καθένας έχει μια διακριτή παρουσία και συμμετέχει στο διεθνή διάλογο με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο".

Εχοντας διανύσει μια μακρά πορεία από το 1999, τα βραβεία ΔΕΣΤΕ, επιλέγουν κάθε δύο χρόνια νέους καλλιτέχνες που φέρουν ένα δυναμικό έργο σύγχρονου προβληματισμού με διεθνές εκτόπισμα. Εξ αρχής το βραβείο θεσμοθετήθηκε για καλλιτέχνες μέχρι 40 ετών και έχει δείξει την προτίμηση του σε εκείνους που παρουσιάζουν ένα πυκνό και πολύπλευρο καλλιτεχνικό έργο σε όλα τα είδη των σύγχρονων εικαστικών τεχνών και τολμούν έναν σύνθετο διάλογο με το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι και τη διεθνή σκηνή. Με αυτό τον τρόπο έδωσε από την αρχή το προβάδισμα σε μια νέα, ανερχόμενη καλλιτεχνική σκηνή που δεν φοβόταν να πειραματιστεί με τα νέα μέσα και συνέβαλε ώστε υποσχόμενοι καλλιτέχνες να γίνουν γνωστοί στο ευρύτερο κοινό. Ορισμένοι, μάλιστα, από τους υποψηφίους και τους νικητές του βραβείου έγιναν αργότερα αποδεκτοί σε μεγάλες διεθνείς εκθέσεις -όπως η Αθανασία Κυριακάκου και η Γεωργία Σαγρή στη Μπιενάλε της Βενετίας ή ο Ανδρέας Σάββας στην "© Europe Exists" δίπλα σε καλλιτέχνες όπως η Μόνα Χατούμ και ο Μαουρίτσιο Κατελάν- γεγονός που θεωρήθηκε αποτέλεσμα της συμμετοχής τους στα βραβεία ΔΕΣΤΕ.

Tα φετινά ΔΕΣΤΕ
Φέτος, η επιτροπή η οποία επέλεξε τους έξι καλλιτέχνες που διεκδικούν την πολυπόθητη διάκριση συστήθηκε από την επιμελήτρια του Μουσείου Μπενάκη, Πολύνα Κοσμαδάκη, τον δημοσιογράφο Στέλιο Βελλή, τον συλλέκτη και διοργανωτή της έκθεσης REMAP Ιάσωνα Τσάκωνα, τον ιστορικό Τέχνης και art consultant Δημήτρη Παλαιοκρασσά, τον συλλέκτη Γεράσιμο Γιαννόπουλο και τον εικαστικό Νίκο Ναυρίδη. Επέλεξαν τη δουλειά: του Γιάννη Βαρελά, επειδή "καθορίζεται από την αναζήτηση συνόλων ιστορικών αναφορών με στόχο την ανασύνθεσή τους και τον επαναπροσδιορισμό τους από νέες προσλαμβάνουσες"· της Αναστασίας Δούκα επειδή "εξετάζει οποιαδήποτε ανθρώπινη διαδικασία, καθώς και κάθε μοντέλο γνώσης ή αναμετάδοσης πληροφορίας και τα παράγωγα αυτών"· της Ειρήνης Μίγα καθώς "χρησιμοποιεί στο έργο της προσωπικές και ιστορικές αναφορές, μέσα από μια αλληγορική ματιά στην πραγματικότητα... δίνοντας νέα νοήματα και ερμηνείες στο παρόν"· της Αλεξάνδρας Μπαχζέτση επειδή "το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της στρέφεται στους κώδικες που διέπουν τη χειρονομία και την κίνηση, τόσο στην καθημερινότητα όσο και επί σκηνής"· του Ευτύχη Πατσουράκη ο οποίος ασχολείται με την "ατομική και συλλογική μνήμη, τη σχέση ταυτότητας και ιστορίας καθώς και την επανεξέταση της απεικόνισης ως φορέα αυτών των προβληματισμών"· και του Θεόδωρου Σταματόγιαννη επειδή "εστιάζεται στο πώς γλυπτικά αντικείμενα μπορούν να προκύψουν από τη γεωμετρία και τη λειτουργία του αρχιτεκτονικού χώρου".

Ολοι οι υποψήφιοι έχουν διεθνή εμπειρία καθώς ζουν, εργάζονται ή έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό. Ο νικητής θα αποφασιστεί από τους: Δάκη Ιωάννου (πρόεδρο του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ), Madeleine Grynsztejn (διευθύντρια του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Σικάγο), Κάσπερ Κένινγκ (διευθυντή του Μουσείου Ludwig Koln, στην Κολονία), Τζέσικα Μόργκαν (Tate Modern), Σάρα Θόρντον (δημοσιογράφο) και Andro Wekua (εικαστικό) και θα παραλάβει το πρωτότυπο αγαλματίδιο -σχέδιο της προκατόχου του βραβείου Μαρίας Παπαδημητρίου- και €10.000 στις 14 Σεπτεμβρίου. ¦

διαβάστε επίσης:

Έξι στην κούρσα για το βραβείο ΔΕΣΤΕ

Η έκθεση με τα έργα των υποψηφίων στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης διαρκεί μέχρι τις 30 Οκτωβρίου.

---

1999: Παναγιώτα Τζαμουράνη
Video art

Η γλύπτρια και βιντεοκαλλιτέχνις, η πρώτη νικήτρια στη διοργάνωση του θεσμού, κέρδισε το βραβείο με έργα της video art. Χρονικά συνέπεσε με την άνθηση και την αποδοχή της video art στην Ελλάδα.

2001: Γεωργία Σαγρή
Performance

Κέρδισε με την performance της "Μέσα στη βιτρίνα" για την οποία είχε μεταφέρει επί πέντε ημέρες το υπνοδωμάτιό της στη βιτρίνα γνωστού αθηναϊκού καταστήματος.

2003: Μαρία Παπαδημητρίου
Video art

Γυρισμένο στην ύπαιθρο με πρωταγωνιστή το Γιώργο Μάγκα, το βίντεο της εικαστικού TAMA-Sentimental ξεχώρισε όχι μόνο στα βραβεία, αλλά και στις διεθνείς εκθέσεις "Μανιφέστα 4" και Μπιενάλε του Σάο Πάολο.

2005: Χριστόδουλος Παναγιώτου
Βιντεοεγκατάσταση

Διακρίθηκε με το έργο "Truly". Η νυχτερινή λήψη πολύχρωμων σιντριβανιών συνδιαλεγόταν με την εικόνα μαχητικών αεροσκαφών σχηματίζοντας στον ουρανό το σχήμα καρδιάς υπό τους ήχους ερωτικών τραγουδιών.

2007: Λουκία Αλαβάνου
Βιντεοεγκατάσταση

Διακρίθηκε με τη διπλή βιντεοεγκατάσταση "Chop Chop", μια σύνθεση εικόνων από cult ταινίες τρόμου και καρτούν, που καθιστούν ασαφή τα όρια ανάμεσα πραγματικού και φανταστικού.

2009: Ειρήνη Ευσταθίου
Εγκατάσταση

Το έργο της εικαστικού "Mapping the Moon" αποτελούσε μια εγκατάσταση στον χώρο με φωτογραφικό υλικό, σχέδια, πίνακες και τεκμήρια που είχε συλλέξει η ίδια επιμελώς ως μεσολαβητές μνήμης και νοσταλγίας.

---

Οι φετινοί υποψήφιοι

Ειρήνη Μίγα: 30 ετών, απόφοιτος ΑΣΚΤ και Saint Martins College, ζει στη Νέα Υόρκη.

Γιάννης Βαρελάς: 34 ετών, απόφοιτος της ΑΣΚΤ και του Royal College of Art, ζει στη Βιέννη.

Αλεξάνδρα Μπαχζέτση: 37 ετών, εκθέτει πρώτη φορά στη χώρα, ζει μεταξύ Βασιλείας και Ζυρίχης.

Ευτύχης Πατσουράκης: 44 ετών, απόφοιτος της ΑΣΚΤ και του Saint Martins College, ζει στην Αθήνα.

Θεόδωρος Σταματογιάννης: 34 ετών, απόφοιτος ΑΣΟΕΕ, ΑΣΚΤ και Καλών Τεχνών της Γλασκόβης.

Αναστασία Δούκα: 32 ετών, απόφοιτος της ΑΣΚΤ, έζησε στη Βιέννη.

ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ yota.argyropoulou@yahoo.com

ΦΩTOΓΡAΦIΑ: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ pantelis@fotofabrika.gr
Πηγή:http://www.e-go.gr

ΣΤ' Μπιενάλε Φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών Καλών Τεχνών

Εκατό φοιτητές, με ισάριθμα έργα, συναντώνται στη ΣΤ' Μπιενάλε Φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών Καλών Τεχνών, στο Μέγαρο Εϋνάρδου (Αγίου Κωνσταντίνου 20), σε δύο διαδοχικές εκθέσεις। Η πρώτη εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 9 Ιουνίου, με την απονομή τριών βραβείων και έξι επαίνων.

Το πρώτο βραβείο απονεμήθηκε στην Παναγιώτα Μονογιού, από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, το δεύτερο στον Βασίλη Μιχαηλίδη, από τη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, και το τρίτο στη χαράκτρια Μαρίνα Προβατίδου (ΑΣΚΤ).

Τα βραβεία συνοδεύονται από χρηματικά έπαθλα 1.500, 1.000 και 500 ευρώ, αντίστοιχα, χορηγία της Τράπεζας της Ελλάδος.

"Η Μπιενάλε δίνει την ευκαιρία στους φοιτητές, πριν αφομοιωθούν από την αγορά και υποστούν τις συνέπειές της μέσα στις συνθήκες της κρίσης, να βρουν έναν δίαυλο επικοινωνίας με το κοινό", σύμφωνα με τον Γιάννη Αγγέλη, ο οποίος μαζί με την Αρτέμιδα Καρδουλάκη εκδίδουν τα "Νέα της Τέχνης", το μακροβιότερο εικαστικό έντυπο που συμπληρώνει φέτος είκοσι χρόνια ζωής.

Τη Μπιενάλε διοργανώνουν τα "Νέα της Τέχνης", σε συνεργασία πλέον με το Γραφείο Διασύνδεσης της ΑΣΚΤ. Ο θεσμός ξεκίνησε το 1996 και από το 2000 μετατράπηκε σε Μπιενάλε. Αρχικά συμμετείχαν μόνο φοιτητές της ΑΣΚΤ, στη συνέχεια συμμετείχε και η Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, και από φέτος και το Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Το δεύτερο μέρος θα παρουσιαστεί από τις 24 του μηνός έως τις 9 Ιουλίου, πάντα στο Μέγαρο Εϋνάρδου, το οποίο το Μορφωτικό Ιδρυμα της Εθνικής Τράπεζας προσπαθεί σε πείσμα των δυσκολιών στο κέντρο της Αθήνας να διατηρεί ζωντανό।

Πηγή:http://www.e-go.gr

Το ΔΕΣΤΕ στο Κυκλαδικής

Οι έξι καλλιτέχνες – Γιάννης Βαρελάς, Αναστασία Δούκα, Ειρήνη Μίγα, Αλεξάνδρα Μπαχζέτση, Ευτύχης Πατσουράκης, Θεόδωρος Σταματόγιαννης - που έχουν επιλεχθεί ως υποψήφιοι για το Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2011, θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε μια έκθεση που θα φιλοξενηθεί για δεύτερη φορά στους χώρους του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και η οποία θα διαρκέσει από τις 25 Μαϊου 2011 έως τις 30 Οκτωβρίου 2011.

Η συνεργασία αυτή μεταξύ του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ και του Μουσείου εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος "Βήμα στους Νέους", με το οποίο το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ανοίγει ένα διάλογο με τους νέους, ενημερώνει το κοινό για τη σύγχρονη δημιουργία και ενισχύει ένα δυναμικό περιβάλλον ανταλλαγής ιδεών.
Μία διεθνής, εξαμελής Κριτική Επιτροπή θα επιλέξει και θα ανακοινώσει στις 14 Σεπτεμβρίου 2011 το νικητή του φετινού Βραβείου, ο οποίος και θα παραλάβει το χρηματικό έπαθλο των €10.000.

Οι Καλλιτέχνες του Βραβείου ΔΕΣΤΕ 2011:

Η δουλειά του Γιάννη Βαρελά καθορίζεται από την αναζήτηση συνόλων ιστορικών αναφορών με στόχο την ανασύνθεσή τους και τον επαναπροσδιορισμό τους από νέες προσλαμβάνουσες. Ο καλλιτέχνης ενδιαφέρεται για τη διερεύνηση των νοηματοδοτικών μηχανισμών της ανθρώπινης αντίληψης αλλά και του συσχετισμού των μετατοπίσεων που έχουν τα νοήματα μέσα στον ανθρώπινο ψυχισμό. Επίσης, τον ενδιαφέρει ο μηχανισμός του αυτοπροσδιορισμού του ατόμου μέσα από τις εκάστοτε μυθολογίες του. Η αναζήτηση αυτή κατευθύνει τον Βαρελά, κάθε φορά, στη χρήση διαφορετικών υλικών και μέσων όπως σχέδιο, κολάζ, βίντεο, γλυπτά.

Τα έργα του Γιάννη Βαρελά της Αναστασίας Δούκα και της Ειρήνης Μίγα που "κυνηγούν" το βραβείο,

Η Ειρήνη Μίγα χρησιμοποιεί στο έργο της προσωπικές και ιστορικές αναφορές, μέσα από μια αλληγορική ματιά στην πραγματικότητα. "Ενας απο τους πρωταρχικούς της στόχους είναι να δημιουργήσει έναν διάλογο ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Την ενδιαφέρει να ανακαλύψει την ποίηση και το ειδύλλιο που δημιουργείται μέσω του χειρισμού παλιών, απόμακρων γεγονότων και πολιτιστικών προιόντων, δίνοντας νέα νοήματα και ερμηνείες στο παρόν

Η Αναστασία Δούκα εξετάζει οποιαδήποτε ανθρώπινη διαδικασία, καθώς και κάθε μοντέλο γνώσης ή αναμετάδοσης πληροφορίας και τα παράγωγα αυτών: αρχιτεκτονικά στοιχεία και γεωγραφικούς χάρτες, αρχαίους πολιτισμούς και λαϊκά σύγχρονα είδωλα, πολύτιμα και καθημερινά αντικείμενα, ανθρώπινη ανατομία και ανατομία μηχανής, φαντασιώσεις και εξακριβωμένες θεωρίες. Κατασκευάζει συμπυκνωμένα αντικείμενα σε εξάρθρωση που φέρουν σε επίπεδα στοιχεία από τα παραπάνω. Κούφια καλούπια αναγνωρίσιμων αντικειμένων και συμμετρικά ξύλινα αναπτύγματα ενώνονται σε μια νέα μονάδα. Κάθε αντικείμενο/μονάδα αναζητά τον σκληρά κρυμμένο χρυσό στο εσωτερικό της γης ως τυχοδιώκτης.

Βασικό ερευνητικό αντικείμενο της δουλειάς της Αλεξάνδρας Μπαχζέτση αποτελούν τα διάφορα είδη των παραστατικών τεχνών, οι χορογραφικές τεχνικές και οι μορφές σκηνικής συμπεριφοράς.
Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της στρέφεται στους κώδικες που διέπουν τη χειρονομία και την κίνηση, τόσο στην καθημερινότητα όσο και επί σκηνής. Οι χορογραφίες της Μπαχζέτση εξετάζουν σε βάθος τους τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιείται η χειρονομία και η κίνηση σε "λαϊκά", "εμπορικά" είδη, όπως η ρομαντική κομεντί, η τηλεοπτική σαπουνόπερα, ή το βίντεο που συνοδεύει τραγούδια χιπ-χοπ και στην "υψηλή" τέχνη, όπως το μπαλέτο, ο σύγχρονος χορός και η περφόρμανς, αλλά και τις αμφίδρομες επιρροές μεταξύ τους.

Στόχος της είναι η διατύπωση νέων ιδεών στο πλαίσιο του χορού που θα σταθούν η βάση για μια εποικοδομητική επαφή, επικοινωνία και ανταλλαγή μεταξύ πολιτιστικών πεδίων, η συνύπαρξη των οποίων μοιάζει μέχρι σήμερα μάλλον αδύνατη. Οι περφόρμανς της αντλούν υλικό από τη στερεοτυπική αναπαράσταση του γυναικείου σώματος στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, τη βιομηχανία της διασκέδασης και του σεξ. Υπονομεύοντας τις κλισέ εικόνες της εμπορευματοποιημένης θηλυκότητας και του εξιδανικευμένου αρσενικού, η Μπαχζέτση τις ενσωματώνει στην μορφολογική γλώσσα και τις χρησιμοποιεί ως βασικά δομικά υλικά, που λειτουργούν ως μέσο ενδοσκόπησης και
ως μέσο ενδυνάμωσης.

Στο επίκεντρο της πολυδιάστατης καλλιτεχνικής πρακτικής του Ευτύχη Πατσουράκη διερευνώνται η ατομική και συλλογική μνήμη, η σχέση ταυτότητας και ιστορίας καθώς και η επανεξέταση της απεικόνισης ως φορέα αυτών των προβληματισμών τόσο μέσα από ένα πλέγμα επίκαιρων κοινωνικών και πολιτιστικών αναφορών όσο και μέσω συγκεκριμένων επανερμηνειών της ιστορίας της τέχνης της νεωτερικότητας. Ο Πατσουράκης χρησιμοποιεί στα έργα του κυρίως ευτελή υλικά όπως post-it, χαρτί από γόπες τσιγάρων, υπολείμματα φωτογραφιών, σελίδες από φωτογραφικά άλμπουμ κ.ά., τα οποία, κυρίως μέσω της επαναληπτικής χρήσης τους, γίνονται δομικά στοιχεία της εικόνας.
Τα έργα αυτά κινούνται ανάμεσα στην αισθητική του υψηλού (sublime, erhaben), τη μηχανιστική και αφαιρετική ευαισθησία του μινιμαλισμού και σε μια διάσταση κοινότοπης pop καινοτομίας.

Η δουλειά του Θεόδωρου Σταματόγιαννη εστιάζεται στο πώς γλυπτικά αντικείμενα μπορούν να προκύψουν από τη γεωμετρία και τη λειτουργία του αρχιτεκτονικού χώρου. Το έργο του καλλιτέχνη αποτελεί μια ερμηνεία της γλυπτικής ως μέσο ανακατανομής του χώρου, διαπλέκοντας τα όρια αρχιτεκτονικής και γλυπτικής, εσωτερικού και εξωτερικού, ιδιωτικού και δημόσιου χώρου.

Επιτροπή Επιλογής του Βραβείου ΔΕΣΤΕ 2011:
Στέλιος Βελλής – Δημοσιογράφος,
Γεράσιμος Γιαννόπουλος - Συλλέκτης,
Πολύνα Κοσμαδάκη – Επιμελήτρια, Μουσείο Μπενάκη, Τμήμα Ζωγραφικής, Σχεδίων και Χαρακτικών,
Νίκος Ναυρίδης - Εικαστικός, Υποψήφιος για το Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2003,
Δημήτρης Παλαιοκρασσάς - Ιστορικός Τέχνης, Art consultant,
Ιάσων Τσάκωνας – Συλλέκτης, Διοργανωτής REMAP.

Κριτική Επιτροπή του Βραβείου ΔΕΣΤΕ 2011:
Δάκης Ιωάννου – Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, Πρόεδρος
Madeleine Grynsztejn - Museum of Contemporary Art, Σικάγο, Διευθύντρια
Kasper Koenig - Museum Ludwig Koln, Κολωνία, Διευθυντής
Jessica Morgan - Tate Modern, Λονδίνο, Επιμελήτρια
Sarah Thornton – Δημοσιογράφος, Andro Wekua – Εικαστικός.

Το Βραβείο ΔΕΣΤΕ θεσμοθετήθηκε το 1999 και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν Έλληνα καλλιτέχνη, που ζει στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό। Στόχος του Βραβείου ΔΕΣΤΕ είναι η παρουσίαση του έργου μιας νέας, ανερχόμενης γενιάς καλλιτεχνών αυτό αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής του Ιδρύματος για τη στήριξη και προώθηση της σύγχρονης τέχνης.

Πηγή:http://www.e-go.gr

Βραβεία για τους φοιτητές που συμμετείχαν στην Μπιενάλε της Καλών Τεχνών

Τα εκατό έργα φοιτητών που συμμετείχαν στην 6η Μπιενάλε των Φοιτητών όλων των τμημάτων των Ανωτάτων Σχολών Καλών Τεχνών της Ελλάδος θα φιλοξενήσει τμηματικά, σε δύο εκθέσεις, από τις 9 Ιουνίου μέχρι τις 9 Ιουλίου 2011, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας.

Τη βραδιά των εγκαινίων, στις 9 Ιουνίου, στο Μέγαρο Εϋνάρδου (Αγίου Κωνσταντίνου 20 και Μενάνδρου), θα απονεμηθούν τα τρία βραβεία, που συνοδεύονται από τα ποσά ύψους 1500, 1000 και 500 ευρώ αντίστοιχα, στους νικητές της 6ης Μπιενάλε.

Το πρώτο βραβείο κέρδισε η φοιτήτρια της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) Παναγιώτα Μονογιού, το δεύτερο βραβείο απέσπασε ο φοιτητής του Τμήματος Εικhttp://www.blogger.com/img/blank.gifαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ Βασίλης Μιχαηλίδης, και το τρίτο βραβείο, η Μαρίνα Προβατίδου επίσης φοιτήτρια της ΑΣΚΤ.

Επίσης θα απονεμηθούν έξι τιμητικοί έπαινοι στους φοιτητές που διακρίθηκαν για το έργο τους.

Η Mπιενάλε Φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών Καλών Τεχνών της Ελλάδος συμπληρώνει φέτος 11 χρόνια ζωής και διοργανώνεται από την πολιτιστική εφημερίδα «Τα Νέα της Τέχνης» σε συνεργασία με το Γραφείο Διασύνδεσης της ΑΣΚΤ.

Ο θεσμός ξεκίνησε το 1996, με την προετοιμασία τριών ετήσιων εκθέσεων στις οποίες συμμετείχαν φοιτητές από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.
Πηγή:http://www.zougla.gr

Στην ιρανική “Ναντέρ και Σιμίν, ένας χωρισμός” η Χρυσή Αρκτος του Βερολίνου

Επιβεβαιώνοντας τα προγνωστικά η ιρανική δραματική ταινία “Ναντέρ και Σιμίν, ένας χωρισμός” του Ασγκάρ Φαρχαντί κέρδισε τη Χρυσή Αρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου।
Θέμα της ταινίας είναι ένας γάμος σε κρίση με ηρωίδα μια γυναίκα που έχοντας αποφασίσει να χωρίσει προσπαθεί να κερδίσει την κηδεμονία του παιδιού της στο πλαίσιο των διαταξικών διαφορών του Ιράν, του θρησκευτικού συντηρητισμού και του δικαστικού συστήματος, ενώ διατηρεί την ένταση ενός θρίλερ.

Οι πρωταγωνιστές της ιρανικής ταινίας κέρδισαν επίσης την Αργυρή Αρκτο για τον καλύτερο γυναικείο και ανδρικό ρόλο αντίστοιχα. Βραβεία που σηματοδοτούν και μια έμμεση υπενθύμιση στις ιρανικές αρχές για την ελευθερία της τέχνης τη στιγμή που ο μεγάλος Ιρανός σκηνοθέτης, Τζαφάρ Παναχί, βραβευμένος στο παρελθόν για τις ταινίες του, στον οποίο και ήταν αφιερωμένη η φετινή Μπερλινάλε, εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή. Στην ταινία του Φαρχαντί δόθηκε επίσης και το Οικουμενικό βραβείο που απονέμουν Καθολικοί και Προτεστάντες κριτικοί.

Αργυρή Αρκτο για την καλύτερη σκηνοθεσία κέρδισε ο Γερμανός Ούλριχ Κόλερ για την ταινία "Κοιμώμενη Ασθένεια", ενώ στον Ούγγρο σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την ταινία του "Το Αλογο του Τορίνου", μια συγκλονιστική αλληγορία πάνω στο εφήμερο της ζωής, που κέρδισε και το βραβείο της Διεθνούς Κριτικής (FIPRESCI).

Με Αργυρή Αρκτο Καλλιτεχνικής Συμβολής τιμήθηκαν ο διευθυντής φωτογραφίας Βόγιετς Στάρον και η σκηνογράφος Μπάρμπαρα Ενρίκες για τη δουλειά τους στην ισπανική ταινία "Το Βραβείο" της Πάολα Μάρκοβιτς.

Αργυρή Αρκτος καλύτερου σεναρίου απονεμήθηκε στην ταινία "Η Αφεση του Αίματος" των Τζόσουα Μάρστον και Ανταμιόν Μουρατάι.

Το βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ, στη μνήμη του ιδρυτή του φεστιβάλ κέρδισε η γερμανική ταινία "Αν όχι εμείς, ποιοί" του Αντρες Βίελ, ενώ βραβείο καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους απονεμήθηκε στο "Πάνω στον Πάγο" του Αντριου Οκπεάνα Μακλίν।

Πηγή:http://www.enet.gr

Έξι στην κούρσα για το βραβείο ΔΕΣΤΕ

Εξι νέοι καλλιτέχνες μπαίνουν στην αρένα της σύγχρονης εικαστικής σκηνής, μέσω της υποψηφιότητάς τους για το 7ο Βραβείο «ΔΕΣΤΕ», το οποίο θα απονεμηθεί στις 14 Σεπτεμβρίου.
Χθες η Επιτροπή Επιλογής επέλεξε από 29 προτεινόμενους καλλιτέχνες τους έξι υποψηφίους: Γιάννη Βαρελά, Αναστασία Δούκα, Ειρήνη Μίγα, Αλεξάνδρα Μπαχζέτση, Ευτύχη Πατσουράκη και Θεόδωρο Σταματογιάννη.

Τα έργα τους θα εκτεθούν, από τις 25 Μαΐου, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, με το οποίο το Ιδρυμα «ΔΕΣΤΕ» συνεργάζεται φέτος για δεύτερη φορά, για τον ίδιο σκοπό.

Η Κριτική Επιτροπή, με διεθνείς προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης και με επικεφαλής τον πρόεδρο του Ιδρύματος «ΔΕΣΤΕ», Δάκη Ιωάννου, θα ανακοινώνει τον νικητή την ημέρα της απονομής του βραβείου, στον χώρο της έκθεσης.

Το Βραβείο «ΔΕΣΤΕ», που θεωρείται διαβατήριο για την είσοδο σε διεθνείς διοργανώσεις σύγχρονης τέχνης, θεσμοθετήθηκε το 1999 και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε ένα νέο Ελληνα καλλιτέχνη που ζει είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.

Σκοπός του είναι η στήριξη και προώθηση της σύγχρονης ελληνικής τέχνης.
Πηγή:http://www.e-go.gr/

Μια κακοποιημένη Αφγανή, η φωτογραφία της χρονιάς

Το πορτρέτο μιας Αφγανής κοπέλας, της οποίας ο σύζυγος έκοψε τα μύτη και τα αυτιά, κέρδισε το πρώτο βραβείο των World Press Photo Awards του 2010, μία από τις σημαντικότερες βραβεύσεις του φωτορεπορτάζ.
Στη φωτογραφία της Τζόντι Μπάιμπερ, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Time την 1η Αυγούστου, γίνεται αισθητή η αντίθεση της ομορφιάς της με την ασχήμια των αποτελεσμάτων της βίας.

Η κριτική επιτροπή δήλωσε ότι επέλεξε αυτή τη φωτογραφία γιατί, παρόλο που είναι συγκλονιστική, περνά ένα μήνυμα για τη βία κατά των γυναικών. Η 18χρονη κοπέλα της φωτογραφίας, Μπίμπι Αΐσα βοηθήθηκε από τον αμερικανικό στρατό και πλέον ζει στην Αμερική.
Πηγή:http://www.enet.gr

Βράβευσε Ζέη και Ζατέλη

Γι' άλλη μια φορά οι πιο τολμηρές επιλογές (πολιτικές, ιδεολογικές και αισθητικές) για τα μέτρα της Ακαδημίας έγιναν από την επιτροπή των βραβείων Ουράνη και Πέτρου Χάρη.
Αν πέρυσι τίμησαν τον Τίτο Πατρίκιο και τον Μένη Κουμανταρέα, φέτος ξεχώρισαν, για το σύνολο της λογοτεχνικής προσφοράς τους, τη Ζυράννα Ζατέλη (Βραβείο Μυθιστορήματος Π. Χάρη), τον Γιάννη Βαρβέρη (Βραβείο Ποίησης Π. Χάρη), τον Ηλία Παπαδημητρακόπουλο (Βραβείο Διηγήματος Π. Χάρη), τον Αντώνη Φωστιέρη (Βραβείο Ποίησης Ουράνη) και την Αλκη Ζέη (Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Ουράνη), τον Νίκο Δαβέττα (Βραβείο Μυθιστορήματος Ουράνη) και τη Μαρία Κουγιουμτζή (Βραβείο Διηγήματος Ουράνη) για τα βιβλία τους: «Εβραία νύφη» (εκδ. Κέδρος) και «Αγριο βελούδο» (εκδ. Καστανιώτη) αντίστοιχα.

Η Ζυράννα Ζατέλη, ευχαριστώντας την Ακαδημία για την τιμητική διάκριση, τόνισε πως θα συνεχίσει τη δουλειά που κάνει τόσα χρόνια, είτε βραβεύεται είτε όχι.

Η Αλκη Ζέη, σχολιάζοντας με χιούμορ τη βράβευσή της, πρώτη φορά από κρατικό φορέα, μας είπε ότι την εξέπληξε ευχάριστα η είδηση. Γιατί τώρα θα έχει κάτι να απαντήσει στα παιδιά όταν την ρωτούν στα σχολεία που επισκέπτεται αν έχει πάρει κρατικό βραβείο. «Μέχρι τώρα τους έλεγα πως έχω βραβευθεί για τρία βιβλία μου στην Αμερική, για δύο στη Γαλλία και την "Αρραβωνιστικιά του Αχιλλέα" στην Ιταλία. Στην Ελλάδα έχω πάρει ένα κρατικό βραβείο για ένα θεατρικό, που δεν είναι ο κύριος τομέας μου. Για μένα, όμως, το μεγαλύτερο βραβείο είναι ότι τα βιβλία μου κυκλοφορούν εδώ και σαράντα χρόνια».

Ο Νίκος Δαββέτας πιστεύει ότι «οι επιλογές της Ακαδημίας των τελευταίων χρόνων δείχνουν ότι διατηρεί ένα ανοικτό διάλογο με την κοινωνία και με την πρόσφατη ιστορία μας. Βραβεύει βιβλία που ασχολούνται έντονα με κοινωνικά προβλήματα, αλλά και με το τραυματικό μας παρελθόν. Εμφανίζει μια εμμονή στην "καθαρή" λογοτεχνία, όχι αυτή που τροφοδοτείται από την αγορά και τις πωλήσεις, αλλά αυτή που κερδίζει σιγά σιγά τον αναγνώστη χωρίς τυμπανοκρουσίες».

Από το χώρο της λογοτεχνίας βραβεύτηκαν επίσης για τα βιβλία τους η Γιώτα Αργυροπούλου, που ζει στην Καλαμάτα («Διηγήματα», ποιητική συλλογή, Μεταίχμιο), η Ολυμπία Καράγιωργα («Χειμώνας στη Λέρο», εκδόσεις Μελάνι) και η Ζέφη Δαράκη («Σε ονομάζω θα πει σε χάνω», εκδ. Αλεξάνδρεια). Η Ζέφη Δαράκη μάς είπε: «Για μένα η ποίηση είναι αντίσταση ψυχής και μια μορφή καταγγελίας, ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε σήμερα».

Στο πρόσωπο της εκδότριας Ραχήλ Καπόν επιβραβεύτηκε το ποιοτικό, ακριβό και αισθητικά άψογο βιβλίο. Η συνταγή επιτυχίας για την κ. Καπόν είναι η αγάπη στο θέμα που πραγματεύονται τα βιβλία της και η επιλογή καλών συνεργατών, με τους οποίους μοιράζεται «τον ενθουσιασμό, ώστε να ολοκληρώσουμε με υψηλή ποιότητα κάθε έργο που ξεκινάμε», όπως λέει. «Είμαι ευγνώμων στην Ακαδημία Αθηνών, που το 1982 τίμησε το πρώτο μας βιβλίο "Μαγνησία. Το χρονικό ενός πολιτισμού" των Γ. Χουρμουζιάδη, Γ. Ατζακά και Κ. Μακρή και εν συνεχεία "Τα Γλυπτά του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου" του Ν. Καλτσά και πρόσφατα το βιβλίο "Necropolis of Gonur" του Β. Σαρηγιαννίδη. Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, διακρίσεις σαν τη σημερινή, εκτός από δικαίωση των επιλογών μας, μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε κόντρα στο ρεύμα των καιρών, με τα ίδια ποιοτικά κριτήρια, τη σαραντάχρονη πορεία μας στον εκδοτικό χώρο».

Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε και η βράβευση του προϊσταμένου της ΙΒ' Εφορείας Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων Κωνσταντίνου Ζάχου. Τη δεκατία του '80 παρέλαβε έναν τεράστιο ερειπιώνα στη Νικόπολη και τον μετέτρεψε σε υποδειγματικό αρχαιολογικό πάρκο. Θεωρεί ότι το βραβείο τιμά το έργο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, της οποίας, όπως λέει, «αισθάνομαι μέλος. Είμαι υπερήφανος, γιατί την υπηρέτησα ως θεσμό με μακρά παράδοση στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας. Η βράβευση αντικατοπτρίζει τις μεγάλες προσπάθειες που έχουμε κάνει με τους συνεργάτες μου, γιατί τίποτα δεν γίνεται χωρίς καλούς και ενθουσιώδεις συνεργάτες. Οσο για μένα, είναι μια τιμή ξεχωριστή, τώρα που οδεύω προς τη σύνταξη, αλλά και για τη Νικόπολη που χρειάζεται προβολή».

Ο χώρος των εικαστικών τιμήθηκε στο πρόσωπο του νέου ζωγράφου Αντώνη Στάβερη. Δήλωσε στην «Ε»: «Κάθε νέος ζωγράφος χρειάζεται ψυχική δύναμη για να αφοσιωθεί στο έργο του. Εχει να παλέψει με τους φόβους του και τη μοναξιά του και μαθαίνει να αμείβεται από την ικανοποίηση που του προσφέρει το ίδιο το έργο. Χρειάζεται, όμως, να επικοινωνήσει με το κοινό. Είναι πάντα μια πολύτιμη ώθηση, όταν αυτό που κάνεις βρίσκει ανταπόκριση στους άλλους».

Ξεχωριστή διάκριση αποτελεί και αυτή που δόθηκε στον καθηγητή Κώστα Μπέη, έναν άνθρωπο αφοσιωμένο στη σχέση φιλοσοφίας και θρησκείας.

Βραβεύτηκαν επίσης οι: Αθανάσιος Κατερινόπουλος, Ειρήνη Μπουρνάζου, Ιωάννης Κωστάκης, Λεωνίδας Παγάνης, Γεώργιος Μπαϊράμης, Χρήστος Χατζόπουλος, Δήμητρα Ανδριανού, Αντώνης Β. Ρεγκάκο, Αναστάσιος Αντωνάρας, Ιωάννης Σ. Παπαφλωράτος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Βασίλειος Ρακιντζής, Ξενοφώντας Τζαβάρας, Ανδρέας Λενακάκης, Ιωάννης Χουλιαράς, Ιωάννης Παλούμπης, Βασιλική Βλάχου, Γιάννης Τζανής, Πέτρος Μπέσπαρης, Μανώλης Βαρβούνης, Θεόδωρος Χ. Τζώνος, Κωνσταντίνος Π. Τσίνας, Λύκειο Ελληνίδων Βόλου (1930), Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο Ρεθύμνης, Ευαγγελία Ξενοπούλου και Σταμάτης Περδίος.

Πηγή:http://www.enet.gr/