To μόνο σχολείο που σε ρωτάει τι θα ήθελες να μάθεις "στήνεται" στη Στέγη

Έχοντας πειράξει ό,τι νοείται ως δημόσιος χώρος, από το Χονγκ Κονγκ έως το Λας Βέγκας, η διάσημη εικαστικός έρχεται στην Αθήνα με τρεις site-specific εγκαταστάσεις της.
Η πρώτη εγκατάσταση της Candy Chang, της εικαστικού που απαντά καταφατικά στο ερώτημα αν η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, έρχεται στη Στέγη στις 8 Φεβρουαρίου. Το School of the Future κάνει τα μαθητικά μας όνειρα πραγματικότητα: μια διαφορετική ερμηνεία της σχολικής αίθουσας, χωρίς δασκάλους, βιβλία και μαθητές. Οι επισκέπτες βρίσκονται σε ένα χώρο με μια σχολική έδρα στο βάθος, περικυκλωμένη από χίλια μεγάλα κόκκινα μπαλόνια. Καλούνται να σημειώσουν σε ένα σημειωματάριο πάνω στην έδρα το δικό τους μάθημα ζωής. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι επισκέπτες γίνονται ταυτόχρονα δάσκαλοι και μαθητές: μπορούν να διδάξουν, αλλά και να διδαχτούν, συμμετέχοντας σε ένα μεγάλο σχολείο συλλογικής εμπειρίας, όπου την κοινή εγκυκλοπαίδεια γνώσεων διαμορφώνουν οι ατομικές τους εμπειρίες.

 Το School of the Future (Σχολείο του Μέλλοντος) είναι μια συναρπαστική εκθεσιακή εμπειρία, που διερευνά το ρόλο του σχολείου στη διαμόρφωση των αξιών μας. H εγκατάσταση της Τσανγκ περιλαμβάνει πάνω από 1.000 μπαλόνια, που προσφέρονται στους επισκέπτες για να διοχετεύσουν την παιδικότητά τους και να παίξουν, καθώς και μια κεντρική ράμπα που οδηγεί σε μια σχολική έδρα εποχής και μοιράζονταν το τι θα ήθελαν να είχαν διδαχθεί όταν πήγαιναν σχολείο. Χιλιάδες απαντήσεις καταγράφηκαν στις προηγούμενες παρουσιάσεις της έκθεσης, οι οποίες αποκάλυψαν ένα ευρύ φάσμα τόσο πρακτικής όσο και συναισθηματικής σοφίας: το πώς να είσαι ο εαυτός σου, την αξία του ταξιδιού, το πώς να μη φοβάσαι τις κατσαρίδες και τις χοντράδες, τα ισπανικά, το πώς να κάνεις προϋπολογισμό, την υπομονή και καλοσύνη, το πώς να περνάς καλά και πάλι χωρίς την τεχνολογία, το πώς να μην επιτρέψεις ποτέ ξανά σε κάποιον να σου πει ότι δεν ήσουν καλός/-ή σε κάτι που αγαπάς με πάθος, το να μη θεωρείς τίποτα δεδομένο, το πώς να αγαπάς και να κάνεις καλές επιλογές, τις διαφορετικές κουλτούρες, το πώς να αλλάζεις σκασμένο λάστιχο, τη συμπονετική ζωή και το πώς να διαχειρίζεσαι το άγχος και την υπαρξιακή κρίση. Το πρότζεκτ επιδιώκει εκ νέου μεθόδους έναρξης προσιτών και συμμετοχικών δημόσιων συζητήσεων για τους πολιτικούς θεσμούς και τα μαθήματα ζωής.

 Στο χώρο της έκθεσης οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν βίντεο της Κάντυ Τσανγκ, όπου η ίδια μιλά για τη συνεργασία της με τη Στέγη και την αξία των δημοσίων χώρων στην κατανόηση της έννοιας της κοινότητας αλλά και της ίδιας της ζωής μας.
Με καταγωγή από την Ταϊβάν, τόπο γέννησης το Πίτσμπουργκ και μόνιμη κατοικία της τη Νέα Ορλεάνη, η Κάντυ Τσανγκ κουβαλάει στο DNA της διαφορετικές κουλτούρες, αλλά μονάχα μία εμμονή: της αρέσει να πειράζει το δημόσιο χώρο, σαν να στήνει στο κέντρο της πόλης ένα υβριδικό επιτραπέζιο παιχνίδι μαζικής συμμετοχής. Σε αυτό το εικαστικό modus vivendi, όπου η τέχνη φλερτάρει με τον ακτιβισμό, οι μεγάλης κλίμακας διαδραστικές εγκαταστάσεις της Τσανγκ αφενός θολώνουν τα όρια ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, αφετέρου δίνουν την ευκαιρία στους περαστικούς να συμμετάσχουν αυθόρμητα σε αυτές, να προβληματιστούν και, τελικά, να τις χρησιμοποιήσουν ως όχημα για την επανάκτηση του χώρου γύρω και εντός τους.


Τον Μάιο θα ακολουθήσουν οι εγκαταστάσεις της:
Before I die
Το 2011, η Κάντυ Τσανγκ ξεκίνησε αυτό το installation ως τοπικό πείραμα σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι της γειτονιάς της, στη Νέα Ορλεάνη. Κατέλαβε κυριολεκτικά το κτίριο, βάφοντας τους εξωτερικούς τοίχους του στα χρώματα του σχολικού μαυροπίνακα, όπου με λευκά stencil γράμματα έγραψε πολλές φορές τη φράση «Πριν πεθάνω, θέλω να…». Οι περαστικοί καλούνταν να αποτελειώσουν τη φράση, γράφοντας με κιμωλία τις μελλοντικές επιθυμίες τους.
Αυτή είναι και η πιο διάσημη εικαστική εγκατάστασή της, στην οποία η τέχνη συναντά τον κοινωνικό διάλογο και την ανανέωση του αστικού χώρου. Περισσότεροι από χίλιοι τοίχοι «Πριν πεθάνω» έχουν δημιουργηθεί σε 70 και πλέον χώρες, ανάμεσά τους στο Καζακστάν, το Ιράκ, την Αϊτή, την Κίνα, την Ουκρανία, την Πορτογαλία, την Ιαπωνία, τη Δανία, την Αργεντινή και τη Νότια Αφρική.


Confessions
Οι ανώνυμες και μυστικές εξομολογήσεις που έχουν γραφτεί σε έναν ιδιωτικό θάλαμο, πάνω σε μικρά ξύλινα πλακίδια, αναρτώνται στο δημόσιο χώρο, σε ένα πολύπτυχο εξομολογητήριο. Οι ατομικές εξομολογήσεις του καθενός δημιουργούν ένα ιδιότυπο installation –σαν τοίχο προσευχής– και υπενθυμίζουν πως δεν είμαστε μόνοι.

Επιμέλεια: Αφροδίτη Παναγιωτάκου

Πληροφορίες: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Συγγρού 107
Πληροφορίες – κρατήσεις: 210 900 5 800
8 Φεβρουαρίου έως 6 Μαρτίου 2016
Εκθεσιακός χώρος -1

Ωράριο λειτουργίας:
• Καθημερινά 12:00 – 21:00
Ημερομηνίες:
Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, έως και τις 22 Απριλίου 2016
 Είσοδος ελεύθερη με δελτίο εισόδου
Πηγή: http://www.tff.gr

Εικαστικός ναυτικός πλους

Ενώνοντας σε διάλογο τα παλιά με τα νέα του έργα, ο εικαστικός Αντώνης Καστρινάκης παρουσιάζει, παράλληλα, σε δύο χώρους, την ατομική έκθεση - εγκατάσταση, με τίτλο «Βιλάι».

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν στο Κέντρο Τέχνης Καστέλας, σήμερα Τετάρτη 6 Ιουνίου στις 8 το βράδυ, και στο Μουσείο Μπενάκη, το Σάββατο 9 Ιουνίου στις 12 το μεσημέρι, με μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις και των δύο εκθέσεων να διατίθεται για τους σκοπούς του Μουσείου Μπενάκη.

Το «Βιλάι», ως ένα πολυδιάστατο εικαστικό τοπίο, περικλείει τις πρόσφατες σημειώσεις και αναζητήσεις, ανακαλύψεις και επινοήσεις, αδιέξοδα και διεξόδους του Αντώνη Καστρινάκη, ακολουθώντας την «Πορεία ενός καρνάγιου» που παρουσιάστηκε το 2006 και τα «Κανάρια» του 2010.

Εμπνευσμένος από τον ναυτικό πλου, αλλά και από το εργαστήριο του - όπου ενώνονται ξεχωριστοί κόσμοι, υφές,
φόρμες και αναμνήσεις-, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει επιτοίχιες και τρισδιάστατες σημειώσεις των τελευταίων ετών.

Η εγκατάσταση

Υπό την επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού, την εγκατάσταση συνθέτουν επάλληλες κάθετες γραμμές σχηματικών καραβιών που μετασχηματίζονται σε mobiles ή αιωρούμενα τάματα, λιτές εγκαταστάσεις, φορμαλιστικά τοπία και αυτοσχέδια ευφάνταστα εφευρήματα του καλλιτέχνη, κατασκευασμένα με εφήμερα υλικά.

Υπερμεγέθη τρισδιάστατα καράβια, λευκά επιτοίχια συμπλέγματα από σχηματοποιημένες φόρμες πλοίων που, κατά διαστήματα, διακόπτονται από τις εμβληματικές μονοχρωμίες του μπλε κοβαλτίου του κόκκινου και του κίτρινου, αρνητικές πτυχωτές φόρμες- ενθυμήματα του καλοκαιριού του 2004, κουτιά τσιγάρων Gitanes που αναπαράγονται και μεγεθύνονται με τη βοήθεια επεξεργασμένων χρωματικά εκτυπώσεων και μικροκατασκευών, τροχήλατα λευκά μαγικά σκαμνάκια και γλυπτά - τηγάνια, ακουμπισμένα επάνω σε γραμμωτές πολύχρωμες επιφάνειες, ολοκληρώνουν το έργο, που, παράλληλα, διανθίζεται με μία πολύχρωμη πομπή από μικρά ζωηρόχρωμα καραβάκια που παιχνιδίζουν σε διάφορα σημεία της διαδρομής।

Πληροφορίες

Κέντρο Τέχνης Καστέλας, Καραγεώργη Σερβίας 3 - Πειραιάς, τηλ।: 210 4221925, 6944 569683. Διάρκεια έκθεσης: 6 -30 Ιουνίου. Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα - Παρασκευή: 18.00 - 22.00, Σάββατο - Κυριακή: 11.00 - 15.00 (και κατόπιν ραντεβού). Μουσείο Μπενάκη: Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου - Αθήνα, τηλ.: 210 3453111. Διάρκεια έκθεσης: 9 Ιουνίου - 29 Ιουλίου. Ώρες λειτουργίας: Τετάρτη, Πέμπτη, Κυριακή: 10.00 - 18.00, Παρασκευή,
Σάββατο: 10।00 - 22.00.
Πηγή:http://www.naftemporiki.gr

Άνθρωποι ή γλυπτά;

Την πρώτη του καλλιτεχνική εγκατάσταση στη Σκοτία ολοκλήρωσε ο Βρετανός γλύπτης των ζωντανών πορτρέτων, Άντονι Γκρόμλεϊ (Antony Gormley).

Ο Γκρόμλεϊ παρουσίασε σειρά έξι γλυπτών σε φυσικό μέγεθος από χυτοσίδηρο, παραγγελία της Εθνικής Πινακοθήκης της Σκοτίας, τα οποία έχουν τοποθετηθεί στον ποταμό του Εδιμβούργου Water of Lieth.

Τα πορτρέτα μοιάζουν τόσο αληθινά, ώστε η αστυνομία έχει ήδη λάβει καταγγελίες και τηλέφωνα ανησυχίας από περαστικούς που δεν γνωρίζουν ότι πρόκειται για γλυπτά.

Ο 60χρονος Λονδρέζος καλλιτέχνης δήλωσε ότι η πυκνότητα της υψηλής πίεσης της μοντέρνας αστικής ζωής καθιστά «ζωτική την ανάγκη να διεκδικούμε τον χρόνο και το χώρο που το μυαλό μας ανοίγει στα στοιχεία της φύσης».

Συμπλήρωσε ακόμα πως «όλοι γνωρίζουμε ότι φτάνουμε στο σημείο που θα είμαστε 10 δισεκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα σε αυτό τον πλανήτη. Το μεγάλο ερώτημα που θέτω σε όλα τα έργα μου είναι "πού ταιριάζει το ανθρώπινο πρότζεκτ στο σχήμα των πραγμάτων;"».

Πηγή:http://www.e-go.gr