Μάριμπορ και Γκιμαράες οι πολιτιστικές πρωτεύουσες του 2012

Σε Σλοβενία και Πορτογαλία στρέφονται φέτος οι προβολείς, σε μία δύσκολη χρονιά για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τόσο για τη χρηματοδότηση των προγραμμάτων πολιτισμού, όσο και συνολικά για την οικονομία των 27 χωρών μελών της ΕΕ।

Το Μάριμπορ, στο βόρειο άκρο της Σλοβενίας (και κάποτε της Γιουγκοσλαβίας), και το Γκιμαράες, στο βόρειο τμήμα της Πορτογαλίας, παρουσιάζουν μία πλούσια σειρά από εκδηλώσεις με σκοπό να προσελκύσουν τους τουρίστες από όλη την ΕΕ και όχι μόνο.

Εκτός από τη σλοβενική πόλη, τον τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης φέρει φέτος η Γκιμαράες της Πορτογαλίας, όπου θα πραγματοποιηθεί μεγάλη εναρκτήρια εκδήλωση στις 21 Ιανουαρίου.

Οι πόλεις Μάριμπορ, Μούρσκα Σομπότα, Σλοβένι Γκράντετς, Βέλενιε, Νόβο Μέστο και Πτούι θα πραγματοποιήσουν από κοινού ένα πρόγραμμα, χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες, που περιλαμβάνει 412 σχέδια.

Η ενότητα «Terminal 12» είναι επικεντρωμένη σε καλλιτεχνικά δρώμενα και η ενότητα «Τα κλειδιά στην πόλη» στην αστική αναγέννηση. Σχέδια περιβαλλοντικής και κοινωνικής θεματολογίας περιλαμβάνονται στην ενότητα «Αστικά κανάλια» και η ενότητα «Ένα κλικ στη ζωή» αφορά τα γεγονότα στο διαδίκτυο.

μαράες, Πορτογαλία

Κατά την εναρκτήρια εκδήλωση θα πραγματοποιηθούν στο Μάριμπορ τα εγκαίνια των πολιτιστικών πρεσβειών περισσότερων από 20 συμμετεχουσών χωρών και του Οίκου της Αρχιτεκτονικής.

Στην εκδήλωση θα παραστεί η Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρμόδια για τον Πολιτισμό, Ανδρούλα Βασιλείου.

Την Κυριακή, 15 Ιανουαρίου, στο Σλοβενικό Εθνικό Θέατρο του Μάριμπορ θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά η όπερα "Μαύρες Μάσκες" του Σλοβένου συνθέτη Μάριι Κογκόι σε σκηνοθεσία του Γιάνεζ Μπούργκερ.

Το Μάριμπορ είναι η πρώτη πόλη της Σλοβενίας που ανακηρύσσεται Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης από το 1985, όταν δόθηκε ο τίτλος της πρώτης Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Πολιτισμού στην Αθήνα।

Πηγή:http://www.e-go.gr

Τέχνη για μεθυσμένους ή μεθυσμένη τέχνη;

Δεν είναι ψηφιακή τέχνη, είναι αλκοολούχα ποτά στο μικροσκόπιο του Πανεπιστημίου της Φλόριδας।

Θα μπορούσαν να είναι εκθέματα ψηφιακής τέχνης, αλλά αυτές οι ψυχεδελικές εικόνες είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά κοντινές λήψεις αλκοολούχων ποτών, που λήφθηκαν από το Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου της Φλόριδας των Ηνωμένων Πολιτειών।

Ποτά όπως σαμπάνια, ουίσκι, κρασί, βότκα και κοκτέιλ τοποθετήθηκαν κάτω από ένα μικροσκόπιο και βουαλά το αποτέλεσμα που βλέπουμε σε μια σειρά από εκτυπώσεις που θα ζήλευαν και μεγάλοι καλλιτέχνες ζωγράφοι.

Πρόκειται για μεγεθύνσεις έως και 1.000 φορές κάτω από τον φακό υψηλής τεχνολογίας του εργαστηρίου, ώστε αποκαλύφθηκε ότι κάθε κρύσταλλος είναι μοναδικός- όπως μια νιφάδα χιονιού.

Πηγή:http://www.e-go.gr

• 
• 
• 
• 

«Οικογενειακή παράσταση» από έναν street artist

Mία εικαστική «Οικογενειακή παράσταση» παρουσιάζει το Stigma Lab, ο πρώτος χώρος που έχει ανοίξει στην Αθήνα, συγκεκριμένα στην Ανδρέα Μεταξά 4 στα Εξάρχεια, για τη Street Art σε συνεργασία με το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ζωγράφου, στην έπαυλη Βουγά (Γεωργίου Ζωγράφου 17) από αύριο έως τις 11 Ιανουαρίου।

Πρόκειται για μια ατομική έκθεση, την πρώτη, του street artist Zamie με τίτλο «Οικογενειακή παράσταση». Ως όχημα το χρώμα ο καλλιτέχνης δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια χαμένη οικογένεια και σε κάθε μέλος της που αποτελεί μοχλό για την κίνηση του θεσμού.

Σε μια εποχή με μεγάλες πόλεις, μοναχικούς ανθρώπους και μοναχικές ζωές, ο Zamie πιστεύει ότι δεν είμαστε μόνοι μας, «υπάρχει ο θεσμός της οικογένειας και το έχουμε ξεχάσει».

Αναζητώντας τον κόσμο της χαμένης αθωότητας, σε μια σειρά έργων απεικονίζει ευχάριστες και δύσκολες στιγμές της οικογενειακής εστίας। Η «Οικογενειακή παράσταση» εγκαινιάζεται αύριο στις 8 μ.μ.

Πηγή:http://www.e-go.gr

Η Ανατομία του αινίγματος του Φράνσις Μπέικον

Η αναθεωρημένη έκδοση της έξοχης βιογραφίας του Michael Peppiatt για τον Φράνσις Μπέικον, με τίτλο «Ανατομία ενός αινίγματος» σε μετάφραση Σπύρου Τσούγκου, κυκλοφορεί από τη Μικρή Άρκτο, καλύπτοντας έτσι, ένα βιβλιογραφικό κενό στη μελέτη του έργου και της ζωής του διάσημου ζωγράφου।

Ο Peppiatt χρησιμοποιεί καινούριο υλικό που του εμπιστεύτηκε ο ίδιος ο Μπέικον, αλλά δεν περιλήφθηκε στην πρώτη έκδοση, και προέρχεται από τις μακρές συζητήσεις τους στη διάρκεια πολλών ετών, ειδικά όταν ο καλλιτέχνης εργαζόταν στο Παρίσι. Έτσι, αντιλαμβανόμαστε σε βάθος τόσο τις στενές, προσωπικές σχέσεις του Μπέικον, τις πεποιθήσεις του περί τέχνης και τις απόψεις του για τη ζωή όσο και τα, συχνά, καυστικά του σχόλια για συγχρόνους του.

Ο Φράνσις Μπέικον συγκαταλέγεται στους πιο χαρισματικούς και αινιγματικούς δημιουργούς του 20ού αιώνα. Οι πίνακές του, άμεσα αναγνωρίσιμοι, εξακολουθούν να αψηφούν ερμηνείες και να τροφοδοτούν διαμάχες. Ο Μπέικον υπήρξε επίσης μια σπάνια προσωπικότητα. Γενναιόδωρος αλλά σκληρός, ευθύς χαρακτήρας μα και επιδέξιος χειριστής των άλλων, ευδιάθετος και απεγνωσμένος, έζησε μια ζωή ακραίων αντιφάσεων, γεμάτη επιτεύγματα και θριάμβους, κακοτυχίες και προσωπικές τραγωδίες.

Michael Peppiatt : Ο Michael Peppiatt είναι συγγραφέας, κριτικός και ιστορικός τέχνης. Απο-φοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1964, και εργάστηκε αρχικά στο περιοδικό The Observer ως κριτικός τέχνης. Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι ως συντάκτης στο περιοδικό Réalités. Παρέμεινε στη γαλλική πρωτεύουσα μέχρι το 1969, και συνεργάστηκε σ' αυτό το διάστημα ως καλλιτεχνικός συντάκτης στην εφημερίδα Le Monde. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, κάλυπτε το ρεπορτάζ για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη για τα New York Times και The Financial Times ενώ εργαζόταν και ως ανταποκριτής στο Παρίσι για διάφορα περιοδικά τέχνης (Art News και Art International). Το 1985, o Peppiatt γίνεται εκδότης του Art International, το οποίο επανεκδίδεται στο Παρίσι.

Το 1994 επιστρέφει στο Λονδίνο και γράφει την βιογραφία του Φράνσις Μπέικον (1909-1992), με τον οποίο υπήρξαν στενοί φίλοι για τριάντα χρόνια. Η Βιογραφία του Μπέικον επιλέχθηκε ως «Βιβλίο της Χρονιάς» από το New York Times και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, ενώ εξακολουθεί να θεωρείται ως η πιο πλήρης και οριστική καταγραφή της ζωής και του έργου του μεγάλου ζωγράφου.

Ο Peppiatt έχει επιμεληθεί πολλές εκθέσεις, κυρίως αναδρομικές, ανά τον κόσμο: της Σχολής του Λονδίνου, του Francis Bacon, του Alberto Giacometti, των Christian Schad και Antoni Tapies. Το 2005 του απονεμήθηκε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Cambridge για τις δημοσιεύσεις του σχετικά με την τέχνη του 20ου αιώνα.

Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Royal Society of Literature।

Πηγή:http://www.e-go.gr

Μεγάλοι Ρώσοι Ζωγράφοι 1920-2010 από τη Συλλογή Μanege στην Αγία Πετρούπολη

15 Δεκεμβρίου 11 - 11 Μαρτίου 12

Χώρος > Ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη
Η συλλογή της Πινακοθήκης Manege αποτελεί μία μοναδική μουσειακή συλλογή της Ρωσίας. Περιλαμβάνει ένα ενδιαφέρον σύνολο έργων που αντανακλούν την πολύπλευρη και ποικιλότροπη ιστορία της εξέλιξης των εικαστικών τεχνών στην Αγία Πετρούπολη, από τη δεκαετία του 1920 έως τις αρχές του 21ου αιώνα.

Όποιος θελήσει αληθινά να προσεγγίσει τη ρωσική ζωγραφική του 20ού αιώνα, θα αντλήσει ένα θησαυρό ερεθισμάτων από την εικαστική παραγωγή μιας πόλης που κατεξοχήν συνδέει ιστορικά τη Ρωσία με τα ευρωπαϊκά ρεύματα στις τέχνες. Από τις όχθες του Νέβα, από τη βορειότερη μεγάλη πόλη του κόσμου έρχονται στην Αθήνα 120 έργα μεταφέροντας ένα ισχυρό εικαστικό μήνυμα.

Στην έκθεση πρόκειται να παρουσιαστούν ελαιογραφίες, ακουαρέλες και σχέδια που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και τεχνοτροπιών, από τις κατακτήσεις της Ρωσικής Πρωτοπορίας των αρχών του 20ού αιώνα, τις επιβιώσεις της λαϊκής παράδοσης και τις επιδράσεις του μοντερνισμού έως τα καλλιτεχνικά φαινόμενα της περιόδου της περεστρόικα, της μετά-περεστρόικα, καθώς και τις σύγχρονες αναζητήσεις.

Τα έργα αυτά δημιουργήθηκαν, συχνά, κάτω από δραματικές ιστορικές συνθήκες, όπως η περίφημη πολιορκία της πόλης (τότε Λένινγκραντ) κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που διήρκεσε 872 ημέρες, ενώ διακρίνονται για την υψηλή πλαστική τους δεινότητα, την ιδιομορφία, την ποικιλία και την καλλιτεχνική τους ποιότητα, αποκαλύπτοντάς μας άγνωστες πτυχές της ρωσικής εικαστικής κουλτούρας.

Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα της Ρωσικής Πρεσβείας στην Αθήνα.

Μεταξύ άλλων παρουσιάζονται έργα των ακόλουθων καλλιτεχνών:

• Grinberg
• Lapshin
• Zagoskin
• Timoshenko
• Krimmer
• Pakulin
• Proshkin
• Shuriga
• Churilov

Το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, με την ευκαιρία της έκθεσης, εκδίδει πολυσέλιδο κατάλογο με κείμενα των: Marina Jigarkhanyan (επιμελήτρια Τμήματος Σύγχρονης Τέχνης της Συλλογής Manege), Ευθυμίας Γεωργιάδου-Κούντουρα, (αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ.) και Αφροδίτης Οικονομίδου (επιμελήτρια εκθέσεων τέχνης).

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολεία, καθώς και εργαστήρια ζωγραφικής για παιδιά και ενήλικες.

Επιμέλεια έκθεσης: Marina Jigarkhanyan, Αφροδίτη Οικονομίδου, Ευθυμία Γεωργιάδου-Κούντουρα

Διάρκεια έκθεσης: 15 Δεκεμβρίου 2011 – 11 Μαρτίου 2012

Εγκαίνια έκθεσης: Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011 στις 20:00

Ώρες λειτουργίας:http://www.blogger.com/img/blank.gif
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή: 10:00-18:00
Πέμπτη, Παρασκευή: 10:00-20:00

Τιμές εισιτηρίων: 6 €, 3 € (μειωμένο)

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, 106 71 Αθήνα
T: 210-3611206
F: 210-3611349
E: info@theocharakis-foundation.gr
W: www.thf.gr
Πηγή:www.thf.gr

Ημερολόγιο και «Τυχερό» Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για το 2012.

ο Ημερολόγιο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου και του Συλλόγου των Φίλων του ΒΧΜ για το έτος 2012 με θέμα «Φανταστικά και Απόκοσμα» είναι αφιερωμένο σε μια όχι ιδιαίτερα γνωστή, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα όψη της βυζαντινής τέχνης: την απεικόνιση φανταστικών πλασμάτων, εμπνευσμένων εν πολλοίς από τη μυθολογία των αρχαίων πολιτισμών της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και μορφών δαιμονικών που αναδύονται από τα βάθη της κολάσεως.

Με την ευκαιρία της έκδοσης του ημερολογίου παρουσιάζεται επίσης μια μικρή έκθεση στην πρώτη αίθουσα (είσοδο) της μόνιμης έκθεσης του Μουσείου με χαρακτηριστικά αντικείμενα των συλλογών, που παριστάνουν όντα μυθολογικά και δαιμονικά. Ο επισκέπτης κατά την πορεία του στις διάφορες εκθεσιακές ενότητες, θα έχει την ευκαιρία να εντοπίσει, ακόμα, με τη βοήθεια ειδικής σήμανσης, επιλεγμένα αντικείμενα από τα οποία προέρχονται τα φανταστικά και απόκοσμα όντα που κοσμούν τις σελίδες του ημερολογίου.
http://www.blogger.com/img/blank.gif
Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 21 Δεκεμβρίου 2011 έως τις 5 Φεβρουαρίου 2012.

Το ημερολόγιο και το «τυχερό» διατίθενται στο πωλητήριο του Μουσείου στην τιμή των 18 και 30 ευρώ αντιστοίχως.
Πηγή:http://www.byzantinemuseum.gr

Καινός χρόνος: Έκθεση φωτογραφίας

Έκθεση φωτογραφίας από τις 12 έως τις 30 Ιανουαρίου στο Booze Cooperativa Εγκαίνια: Δευτέρα 16 Ιανουαρίου

Αν με ρωτήσετε τι είναι χρόνος δεν ξέρω, και αν δεν με ρωτήσετε ξέρω"

Αυγουστίνος


Την έκθεση φωτογραφίας της Ρενέ Ρεβάχ, με τίτλο Καινός Χρόνος παρουσιάζει τo Booze Coopeativa. Η έκθεση πλαισιώνεται από χορογραφία της Μαρούσως Καραλέκα, την οποία ερμηνεύουν η Μιμή Αντωνάκη και η Αντωνία Ζαγορίτη, κείμενο του συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη, ενώ τη φωνή του χαρίζει ο Δημήτρης Λιγνάδης.

Η έκθεση φωτογραφίας της Ρενέ Ρεβάχ θα διαρκέσει από τις 12 έως τις 30 Ιανουαρίου. Εγκαίνια: Δευτέρα 16 Ιανουαρίου.

Η αντίληψη τού χρόνου είναι θεωρητικά αδύνατη, γιατί βρισκόμαστε μέσα σ' αυτόν.
Εν τούτοις, ίσως να μην υπάρχει άλλη έννοια τόσο δυσνόητη, που να είναι ταυτόχρονα διαρκώς παρούσα και στο μυαλό μας και στη ζωή μας. Και ο λόγος είναι ότι ο χρόνος ορίζεται, παίρνει για μας μορφή, από τον θάνατο. Δηλαδή από το τέλος τού ορατού χρόνου.

Η Φωτογραφία έχει μια προνομιακή σχέση με τον χρόνο, γιατί είναι η μόνη από τις μορφές τέχνης, που τον χρησιμοποιεί σαν περιεχόμενό της. Για την ακρίβεια, όταν όλες οι τέχνες συνδέονται με τον χρόνο, η φωτογραφία, σχεδόν θέλοντας και μη, τον έχει σαν κύριο θέμα της. Η Φωτογραφία γεννήθηκε επειδή υπάρχει ο χρόνος.

Κάθε φωτογραφία συνιστά ένα κομμάτι καθαρού χρόνου. Το κλικ καθιστά δυνατό
αυτό που δεν καταφέρνει το μάτι μας. Απομονώνει ένα κομμάτι από τη συνεχή ροή τής ζωής. Για την ακρίβεια, απομονώνει μια συγκεκριμένη γωνία μιας μικρής φέτας τού χρόνου.

Η αντιμετώπιση από τον θεατή μιας φωτογραφίας συνεπάγεται τον ερεθισμό τού χρόνου μέσα στον δικό του χώρο των αναμνήσεων, ή των μελλοντικών του προβολών.
Ο θεατής τής φωτογραφίας ξέρει (κι αυτό είναι το σημαντικό) ότι αυτό που κοιτάει έγινε, υπήρξε, κάπου, κάποτε.

Έχει την αίσθηση τής δια βίου επανεμβάπτισης στο ίδιο σημείο τού χρόνου.
Η φωτογραφία δεν μιλάει για την κίνηση, αλλά για την ακινησία.
Ο χρόνος εκφράζεται μαγικός και απειλητικός έξω από την συνεχή ροή του.

Τα πρόσωπα των ανθρώπων, κάθε μέρα που τα φέρνει πιο κοντά στον θάνατο, γίνονται πιο μεστά, πιο εκφραστικά, «κουβαλάνε» τον χρόνο τους. Τα ερείπια των σπιτιών δείχνουν την πραγματική ομορφιά των όγκων και των γραμμών τους μόνον όταν γκρεμιστούν. Η ιστορία γράφεται πάνω στις πεσμένες πέτρες των μνημείων.

Η «επανασύνδεση» τού κτισμένου με τη γη. Όλες αυτές οι αισθήσεις και οι σκέψεις, που από τη μια τρομάζουν κι από την άλλη μαγνητίζουν, αποτελούν ένα στοιχείο μεγάλης ομορφιάς σε ένα ατελείωτο παρόν.

Όσο λοιπόν αναρωτιέται ο φωτογράφος για τη φύση και την μοναδικότητα τής φωτογραφίας, τόσο θα συνειδητοποιεί ότι ο Χρόνος είναι η αναπόφευκτη απάντηση.

Αποσπάσματα από το άρθρο του Πλάτωνα Ριβέλλη στο περιοδικό “Είδωλο” - “Ο χρόνος στοιχείο ταυτότητας της φωτογραφίας”।

Πηγή:http://www.skai.gr